Segundo o CIS, a universidade é a terceira institución mellor valorada. A sintonía coa sociedade refórzase porque o primeiro lugar o ocupan os científicos. Dicimos universidade e resulta obvio que a universidade de calidade é a pública, a máis extensa, a que concentra docencia, investigación e innovación. E porén abondan hoxe -síntoma da vaga neoliberal- informes ou proxectos que cuestionan o labor e o goberno das universidades públicas. ¿A que punto chegamos para que os reitores tivesen que asinar un manifesto unánime na súa defensa?
Hai contas que non cadran. Escoitamos de cote a políticos de todas cores asumiren que a formación constitúe o mellor investimento. ¿Como logo non a priorizan os distintos gobernos? ¿Por que se cuestiona a nosa autonomía mediante recortes financeiros e un modelo de gobernanza que exclúe ou limita o goberno pola propia comunidade universitaria?
Son preguntas para a necesaria reflexión colectiva sobre que universidade queremos. Algo debe ficar claro. A universidade pública, ademais de formar e de investigar, de xerar e de transferir coñecemento, contribúe á cohesión social ou, como a min me gusta dicir, é motor da mobilidade social ascendente. Somos un motor para o desenvolvemento e para a igualdade.
Isto sábeo a cidadanía, como coñece as ameazas que corre este modelo accesible no económico, e plural, autónomo e crítico.
A Universidade da Coruña (UDC) fixo máis en vinte anos pola igualdade de oportunidades que calquera política de bolsas. A nosa inserción laboral supera en catro puntos á media española. A satisfacción dos nosos titulados supéraa en 11. A taxa de éxito académico está por riba do 82 %. No ano 2008 eramos a terceira universidade de España en atracción de novos estudantes. Mais, ¿recibimos recursos suficientes para manternos e para competir en igualdade de condicións?
En tempos duros, cómpre saber que modelo queremos e defendelo logo con diálogo, eficacia e firmeza.