«A mocidade é coraxe, paixón, ideas»

Afirma que o seu traballo quixo basearse nos valores da mocidade na procura dun mellor porvir. É o coordinador de Xermolos, natural de Ponteceso e será homenaxeado o 8 de xullo


VILALBA / la voz

Alfonso Blanco Torrado (Montevideo, 1950, aunque con raíces en Ponteceso) é coñecido por moitas facetas (profesor, crego, coordinador da Asociación Cultural Xermolos...) que foi desenvolvendo nas últimas décadas en Guitiriz e no resto da Terra Chá. Esas dimensións teñen implicado a organización de moitas actividades, aínda que agora vai ser el o protagonista dunha homenaxe, que terá lugar en Santa Mariña de Lagostelle, onde é párroco, o día 8 de xullo. Será o recoñecemento a alguén que leva máis de 40 anos na comarca, á que chegou en 1976.

-Foille difícil asentarse na comarca?

-A miña familia non era labrega; meu pai era camioneiro. Pero realmente non foi difícil, porque en Salamanca [onde estudou Teoloxía] montamos unha asociación de estudantes e creamos grupos de traballo cos que tentabamos prepararnos para o futuro labor nas comarcas. Había futuros médicos, futuros mestres, futuros curas..., para entender o rural e descubrir novos horizontes. Mesmo no Nadal e no verán tiñamos xuntanzas seguir afondando. Recordo, por exemplo, charlas de Xosé Manuel Beiras, de Ramón Piñeiro, de Francisco Carballo... O rural era o noso norte.

-Foi ben acollido ao chegar a Guitiriz?

-Si; sobre todo, pola mocidade. [Miguel Anxo] Araúxo [daquela bispo de Mondoñedo-Ferrol] orientou o meu traballo aquí cara á mocidade, porque coñecía o noso traballo en Salamanca e o meu entusiasmo para traballar coa xente nova. De feito, a primeira tarde que estiven en Guitiriz preparamos unha xuntanza de mocidade, que case foi a orixe de Xermolos. Foi no [bar] Gaibor. Eu lamentaba que a mocidade non fose tida en conta pola sociedade: a mocidade é coraxe, paixón, ideas, vontade de mellorar... Quixemos utilizar os valores da mocidade na procura dun futuro mellor para Guitiriz e para a comarca.

-Deu froito esa semente?

-Penso que si, non só polas actividades senón porque Guitiriz se beneficioiu da emoción e da solidariedade da mocidade. Hoxe os mozos son máis tidos en conta en Guitiriz, en Parga... Creo que é o froito da sementeira.

-A comarca da Terra Chá foi comparada por Manuel María, nun poema, cun mar en calma. Atopou aquí un mar tranquilo ou augas estancadas?

-Un mar en calma. A min vir de Bergantiños e da Costa da Morte [as súas orixes familiares están en Ponteceso], zonas ben definidas, axudoume a entender a Terra Chá dende a paisaxe. Non hai esa poboación tan cantareira como é a da costa; a xente da Terra Chá é máis tranquila. Unha cousa é a fervenza do Ézaro [en Dumbría], e outra, o Miño vagarento pola Terra Chá. Creo que son augas tranquilas, que fan xermolar unha flora, pero son augas que se moven.

-Hoxe, pasados máis de 40 anos dende a súa chegada, séntese chairego?

-Si. Son chairego porque sempre me gustou ir lugar por lugar, aldea por aldea. Tiven esa ilusión sempre. A miña ilusión é coñecer fanega a fanega a Terra Chá, sempre lembrando que aínda quedan tesouros que non coñezo Síntome fillo dela, transplantado. Eu son fillo da emigración: nacín en Uruguai; vinme novo para Ponteceso; durante anos pensei en volver para alá, pero cando quedei, foi coa decisión de entregarme ao que é noso.

-Son máis conformistas os rapaces de hoxe ca os de hai 40 anos?

-Cada xeración é un mundo; no instituto, sobre todo, percibín iso. O conflito xeracional notábase máis antes: ese debate cos adultos nas familias... Hoxe, quizais porque non hai traballo, os rapaces viven máis anos coa familia, e iso ten cousas boas. Sempre digo que fallamos os adultos, que non sabemos transmitirlles as nosas raíces. A xente nova, cando as descobre, convértese en seareira. Non a vexo acomodada: nós viñamos dunha ditadura, sabiamos o que era a falta de liberdade; eles naceron e medraron en liberdade.

-Hai unha maneira de ser chairega?

-Si. A xente da Terra Chá é aberta ao futuro; está afeita a mirar cara adiante, en chairas longas, e iso defínea. Quizais por iso, é máis aberta a comezar un diálogo, a abrirse ao futuro, a dar a man aos outros.

-Canto lle axudou a literatura a comprender a comarca?

-Na Terra Chá, todo. Manuel María non foi o que inventou a Terra Chá, pero foi o que nola reinterpretou. Grazas a el, a [Xosé María] Díaz Castro, a Aquilino [Iglesia Alvariño], a Noriega [Varela]..., coñecín mellor a comarca, da que alguén dixo que era unha patria poética.

«Teño a sorte de que os meus colegas son xente nova; iso axúdame a manter a ilusión»

Ilusión e entusiasmo son dúas palabras que axudan a reflectir o traballo de Alfonso Blanco, a quen nin os problemas de saúde afastan da actividade; por exemplo, adoita acudir todos os días á biblioteca que en Guitiriz atende Xermolos. Con ilusión, pero tamén con lucidez afirma que a asociación mantén o seu proxecto de restaurar a casa natal de Xosé María Díaz Castro, situada nos Vilares e entregada á asociación por disposición testamentaria do derradeiro dos irmáns do poeta.

-Aínda conserva a ilusión de hai anos?

-Teño a sorte de que os meus colegas son xente moza: soño con eles, programo con eles, e iso axúdame a manter a ilusión. Malia os problemas de saúde, a idea é seguir soñando.

-Mellorou Guitiriz dende 1976?

-Avanzou en certos aspectos, modernizouse; pero as aldeas están máis illadas, despoboadas. Houbo unha época en que os balnearios, todos en xeral e o de Guitiriz tamén, tiñan unha forza que hoxe non teñen, e iso nótase na rúa. No ensino, si hai uns medios que antes non había.

-Velle bo futuro?

-Os que somos soñadores temos que pensar que si; pero sempre, vencellado coa Terra Chá e con Galicia. Eu mesmo creo que as cidades dependen do medio rural. Hai que pensar que se volverá abrir o balneario e se superará ese ir e vir. Temos recursos: a auga, a pedra... Hai que usalos para mellorar o nivel económico e o cultural.

Os mortos no verán de 1936, na memoria

A homenaxe que recibirá Alfonso Blanco, preparada por amigos seus, xorde dunha homenaxe na que el está a traballar dende hai tempo: trátase dunha lembranza de republicanos da Coruña que foron sorprendidos no verán de 1936 en Santa Mariña de Lagostelle, a onde chegaran fuxindo da represión do bando franquista na cidade. Os corpos dalgúns aínda xacen na parroquia, preto da igrexa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«A mocidade é coraxe, paixón, ideas»