Confi(n)ada, o poder das palabras

EN PRIMEIRA PERSONA | MARÍA CANOSA | «Quizais diso se trata a felicidade, da confianza. E para iso non fan falla grandes cousas. Se aprenderamos a quedarnos co ínfimo, cos detalles»


Isto do confinamento, sen que se me entenda mal, é coma a feira. Quero dicir, que cadaquén conta segundo lle vai nela. Non creo que existan dous confinamentos iguais e, con isto, non estou descubrindo nada novo, porque xa sabemos que as persoas, aínda en esencia semellantes, non adoitamos ser coma espellos unhas doutras.

A xente, ademais, debémonos ás circunstancias. Dentro destas, todos facemos como podemos. Entendo que haberá persoas a quen o confinamento foi de proveito, e alégrome. Daquela penso... é o meu caso? Pois, como boa galega, debera responder que «depende». Non para todos o beneficio é o mesmo. Hai quen o entende basicamente coma económico, outros mídeno en éxitos laborais, en prestixio, outros en tempo para un, tamén quen prefire o mundo interior... E logo os que buscamos unha mestura. Aí é onde si me sinto unha privilexiada, pois ao abrir o campo sempre haberá algo que saia reforzado.

O venres 13 de marzo viñemos para a casa familiar. Esa mesma vivenda que por tantos foi deostada porque «buf, queda nas aforas, aí non hai nada», agora seica é un privilexio: «ti non estás confinada».

Quizais estea máis confinada pola crianza das miñas nenas ca pola pandemia, certo, pero todo é confinamento. O universo redúcese a uns poucos metros cadrados, polo que baseei este novo xeito de vida en buscar recursos. Niso invisto a maior parte do tempo, en tratar de perseguir unha normalidade que xa se acabou, en intentar asemellar estes días o máximo posible aos que vimos de postergar á prehistoria. Non tanto por min como polas cativas.

Nesa encomenda pasan as horas. Ás veces con maior fortuna ca outra, e con ánimo e forzas tamén variables. Penso que a tónica xeral foi facer do confinamento unha oportunidade, unha liña de saída. Iniciarse no deporte, na lectura, na repostaría, na costura, na pintura, na música, nos traballos feitos a man... Iniciarse, retomar, fortalecerse.

Eu optei polo recollemento. Afíxenme a mirar pola ventá, ver coma as follas da árbore que dá a benvida a casa ían mudando de cor, como aniñaban os paxariños na camelia, como van abrollando as flores. Localizar toupas, formigas, babosas, landras con carapucha. Observar. Ollar a través do vidro a vida pasar. Porque a vida, segue a camiñar, coma un río. Oír o regato á beira da casa converteuse nun pracer.

Tomar distancia, parar. Quixera vivir confiada e non confiNada. Ai, o poder das palabras, dunha letra! Quizais diso se trata a felicidade, da confianza. E para iso non fan falla grandes cousas. Se aprenderamos a quedarnos co ínfimo, cos detalles...

De pequena encantábame viaxar de noite, ver as luces dentro das casas e imaxinar a vida que acontecía dentro. Estas noites, cando o ruído se apaga, prendo a miña luz interna, e miro cara a dentro, en busca da existencia que se creou nas últimas 24 horas. Rememoro con quen falei, a quen botei de menos, o que estraño algunha aperta... o silencio.

Si, é curioso. Hai menos tráfico, menos actividade e, ás veces, fáltame o silencio. É coma se nestes tempos fose obrigado ser hiperactivos, facer mil e unha cousas ao día, comentar, enfadarse, cantar, criticar, aplaudir, bailar, e contalo, contalo todo... berralo á rúa ou na gran avenida que é a rede cibernética.

Colápsame.

Hai tanto ruído que teño medo que non nos decatemos do inmensamente vulnerables que somos. Un organismo microscópico está varrendo vidas. Centos de miles de vidas!!! Espallado polo mundo enteiro... E el si que se moveu en silencio, en completo e absoluto silencio... Así é como se fan moitas veces as grandes cousas, sen ruído. Pero claro, a mudez é difícil de escoitar. Ese é o meu maior medo, non tirar proveito desta calma, deste sosego imposto, desta detención. Entendamos deter como parar e tamén como capturar, privar de liberdade. Así estamos nós, detidos.

E esta parte da detención, a da retención (de novo a importancia dunha letra), é a que me preocupa. Estamos preparados para unha nova liberdade? Nova porque a imos estrear e nova porque non pode ser coma antes. Prefiro quedar confi(N)ada, ir aos poucos, dar un paso e agardar a que me poñan outro pasal para continuar co segundo. Nunca se me deu ben saltar. E non, non aproveitei este confinamento para adestrar. Preferín manter os pés no chan. Decateime do complicado que resulta ás veces. Cando sexa quen de ver isto con distancia, decatareime do que realmente estamos vivindo. Polo de agora estou demasiado inmersa en aferrarme ao que entendía por normalidade. Só me queda volverme unha desconfi(N)ada.

DNI. María Canosa Blanco, natural de Cee, é enseñeira de Camiños, profesión que a levou a dirixir diversos proxectos, pero a súa notoriedade pública débese ó seu prolífico labor literario, con más de trinta obras de literatura infantil, media ducia de traballos de narrativa, varios ensaios, algún poemario, numerosos traballos colectivos e por ter participar en diversos espazos televisivos, sobre todo en «Cifras e letras», da TVG, ou en tertulias radiofónicas. Tamén ten no seu haber unha ducia de premios e recoñecementos, entre os que destaca o Pura e Dora Vázquez, de Ourense, do 2010, ou o Merlín, do 2917, pola súa obra «Muriel».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
5 votos
Comentarios

Confi(n)ada, o poder das palabras