Canto máis imos coñecendo as illas, máis nos van gustando os illotes. Durante moitos anos, as nosas grandes, que para o resto de Galicia son as pequeniñas (as Lobeiras, as Sisargas) eran só patrimonio de fareiros e mariñeiros, e non todos. A que ías ir a elas? É coma o mar: por que ías mirar cara el cando o oficio da vida era sobrevivir e non disfrutar coas paisaxes?
Por iso os pobos ribeireños facían as rúas reais cara dentro, non cara fóra. Pero agora, por sorte, todos podemos ir ás de illas de Malpica e ás de Corcubión. E esas grandes pedras con natureza propia e mareas altas e baixas que che dan paso ou non son aínda os grades tesouros agochados, que a algún nos evocan a lecturas de Verne e doutros clásicos. Ese Centolo de Fisterra que é moito máis grande do que parece e que se o ves de lado parece un león mirando cara o pór do sol. Esa Castelo de Touriñán ao que determinados días vas a pé sobre un manto de bolos de milleiros de anos, que parecen un pasadizo esvaradío, e no que te atopas pequenos valados que moito se moven coa imaxinación. A Estrela de Corme (un artigo de Juan Félix Neira, publicado na Voz, é de lectura obrigada). A de San Bartolo, entre Rias e San Miro, na parroquia de Cambre: moi cerca, na terra, a Devesa dos Conventos, e historias de capelas e mosteiros relacionadas. Ou o Vilán de Fóra, en Camariñas, ou o Berrón de Fisterra, debaixo da Nave, onde hai máis mar e avifauna que opcións de visitalas.
Falando das gaivotas: volveron a colonizar a Lobeira Grande. Algunha pedra de granito xa é branca polos excrementos. Sospeito que o raposo que lles daba medo xa é historia. Ou se cadra, rebeláronse e comérono.