Luces


Escoito estes días falar da luz do outono, das luces. Si, pode que sexa a estación coas mellores cores, malia que os días van indo a menos, ou que a primavera e o verán teñen ese título dende sempre. É unha cuestión de perspectiva, ou do que nos marca, que non é o mesmo a todo o mundo.

E pensei nesas luces que dende sempre nos foron alumeando, anécdotas absurdas para algúns, cachiños da vida para outros.

Lembrades cando chegou a televisión en cor? Víanse polas ventás das cociñas das poucas casas coa sorte de ter as primeiras. Imaxes luminosas, milagreiras. O ceo azul, o fútbol sobre campos verdes. Unha revolución para un neno. Ou cando puxeron por primeira vez o alumeado público? Na miña parroquia, o 23 de xuño do 86, San Xoán, toma cachela. Houbo outras luces antes: as velas na casa, cando no inverno marchaba a corriente. Estudar con elas, vernos as caras tenues. Se tardaba moito en volver, a luz do candil, aquela tea branca encendida, aquela claridade. E antes: os vagalumes. Fálase de que non se ven abellas, e non, pero o que non se ven son vagalumes, e por aí teñen que estar, e se cadra aínda son os mesmos, pero cambiaron as corredoiras. As estrelas: por cada unha que contaras saíache unha verruga, e facías por non saber cantas. As luces da rolda que viron os teus avós e a ti xa non che tocaron. A da lareira, imborrable, nin sequera as ascuas. A da bicicleta, coa dinamo. Aquel botón, clic, e a pedalear: máis forte, máis luz.

Cos novos tempos hai tanta claridade que xa non lle facemos caso a ningunha. Á dos móbiles, si. Agora os montes tamén están sen ela, como non sexan as vermellas dos eólicos. Todo pasa, todo cambia.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Comentarios

Luces