Teño claro que moita da xente que menos disfruta da festividade das Letras é a que máis fixo por ela, sen sabelo. A transmisora. Mantivo a toponimia, a microtoponimia (un dos maiores tesouros que ten calquer lugar), os modismos fonéticos e lingüísticos, as denominacións de obxectos e oficios que desapareceron ou están a punto de facelo. E iso malia a ese absurdo autoodio ou complexo de inferioridade que lle foron metendo algúns debaixo da pel da estima en contra da propia lingua, dende os mestres que tiveron nos catro días que foron á escola, ata curas, médicos e xefeciños de quenda. Canto custa aínda hoxe convencer a toda esta xente maior de que, por exemplo, poñan as lápidas en galego! Ou de que falen naturalmente cando van a calquera sitio oficial. Eles, que nin sabían nin nunca falaban en castelán!
Toda esta xente, que pola lei do tempo imos perdendo pouco a pouco, aínda non asimilou (xeralizo, con todo o perigo e excepcións que iso conleva) de todo a importancia dunha xornada como a de onte, que en realidade son todas, pero ás veces han que singularizar. O 17 de maio é «un día santo», din, sen entendelo moi ben: o concepto de festa só queda para o patrón da parroquia, unha solemnidade relixiosa ou para un albaroque. E esa é a mesma xente que me ensinou a dicir palabras que se perden: escarranchar, estarrecer, arrufiar, arrebolar, decruar e acolar, bourar; arrecender, névedas e ruda; empexegarse, caravillón, comedeira, esqueiro, caraveleira, mesas e trullo, fungueiros e adibal, repinaldos e tabardillas, orxo e cenceno, tiopa e cadullo, polaina e arró. Letras galegas de sempre.