Adormecer nas barras das discotecas


A esperanza de vida anda nos 82 anos, así que non hai discusión posible: a miña xeración está vivindo de cheo iso que denominan «crise da mediana idade» ou «dos corenta». Esta doenza anímica non vén sendo outra cousa que enfrontarse á certeza de que a mocidade é un libro definitivamente pechado. Hai tempo que, sen ser plenamente conscientes, transitamos os camiños da madurez. O futuro co que soñabamos de nenos xa é presente. Aí aparece o principal detonante do desequilibrio: ¿Temos a vida que imaxinabamos? Na Wikipedia, desculpen a escasa rigorosidade, atopei algúns indicios para saber se andamos coa síndrome. Enumero algúns: profundo remordemento polas metas non acadas, desexo de sentirse máis novo, compra de obxectos caros ou estraños, demasiada atención á aparencia física, tendencia a infidelidade... Evidentemente, non é necesario presentar todos os síntomas á vez para que as sospeitas se confirmen.

Dándolle voltas a iso da «crise da mediana idade» acendéuseme a luz dunha lectura: Poemas póstumos, de Jaime Gil de Biedma. O autor barcelonés, en No volveré a ser joven, explica ese momento vital con excepcional lucidez: «Que la vida iba en serio / uno lo empieza a comprender más tarde ?como todos los jóvenes, yo vine a llevarme la vida por delante. / Dejar huella quería / y marcharme entre aplausos / ?envejecer, morir, era tan sólo / las dimensiones del teatro / Pero ha pasado el tiempo / y la verdad desagradable asoma / envejecer, morir, es el único argumento de la obra». ¿Publicou este versos na derradeira etapa da súa vida? Non, o libro saíu da imprenta cando Gil de Biedma estaba a piques de cumprir 39 anos. Xulguen vostedes.

Eu tamén intuín que atravesaba a crise algo antes dos corenta. Foi dun xeito nada espiritual. Un día, despois de anos sen facer deporte, entrei no ximnasio e comprobei que a miña elasticidade era, era, era... Non sei como dicilo. A ver. Pasei de poder persignarme coa punta do pé a non ser quen de dobrarme. Semanas despois quedei teso no medio da rúa por unha lumbalxia.

É certo que a costa abaixo xa a notara un pouco antes no ocio nocturno. O corpo tarda en volver ao seu. Pásalle coma aos futbolistas. A partir dos trinta e algo custa máis recuperar de partido en partido. Se un non se quere arrastrar polos campos, é o momento de pensar no carné de adestrador ou seguir o exemplo de Xavi Hernández: cambiar a Champions pola liga catarí. Non digo que non se poida saír a partir dos corenta. Claro que se pode. Só que xa é unha odisea aguantar o nivel de competición. En caso de querer seguir de festa, o prudente é competir nas ligas de veteranos e veteranas, que tamén se xoga pero a outro ritmo.

Ademais, tampouco me entusiasma coincidir nos locais de copas con xente á que case triplico en idade: parécese demasiado ao que vivimos. Non son peores nin mellores, son na esencia o que fomos cando tiñamos dezasete anos. E a aquela idade saiamos na discoteca da Silva. Arrancaban os noventa e entrabamos neles con tubos de escape metrakit. Mentres non chegaban as lentas, seguiamos a evolución dos veteranos. Eran inconfundibles. Bebían coñac con cola e miraban as rapazas de esguello. Tiñan un algo con Charles Bronson. Apostabamos canto tardarían en adormecer enriba da barra. O tempo foxe. Non é unha rendición, é unha aprendizaxe. Tampouco o ano en que comezamos a saír estaba forxado con nubes de algodón, aínda que por veces nolo pareza. Noiteboa. Marta Sánchez. Fragata Numancia. Abu Dabi. Soldados del Amor. Narcís Serra. Guerra do Golfo. Lignina. O papel dos diarios amarela, que é a forma que ten de envellecer nas hemerotecas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos
Comentarios

Adormecer nas barras das discotecas