Souphiane é un rapaz de oito anos que soña con ser dianteiro centro profesional. Xoga nas divisións inferiores dun equipo modesto e vive no seo dunha familia inmigrante que debe facer malabarismos para mercarlle unhas botas de fútbol. Cada vez que lle pregunto como foi o partido da fin de semana os seus ollos collen un brillo enfebrecido. Fai inventario de inxustizas arbitrais, de goles que puideron ser e, se a cousa pasou a maiores, ergue a perneira do pantalón para amosar algunha ferida de guerra.
A conversa con Souphiane faime viaxar a cando tiña á súa mesma idade. Daquela pensaba que algún día podería rematar de cabeza como Santillana, ter a rapidez e a precisión de Simonsen; incluso os bigotes de Pancho García, aquel aguerrido centrocampista dun Deportivo que tanto facía sufrir a meu pai.
Coma tantos nenos de oito anos, soñabamos con estadios cheos e con goles no último minuto. Mentres que as tardes de gloria non chegaban, o noso campo de fútbol non requiría máis coidados que os da brigada de obras. Eles eran os encargados de remendar de cando en vez as fochancas que aparecían na estrada Ordes-Carballo. Non había árbitros pero tampouco goles fantasma. A cancela azul que facía de portaría cantaba cada tanto, sen posibilidade de erro, cun estrepitoso son metálico.
Na primeira xuventude, cando xa tiñamos asumido que nunca lle centrariamos un balón a Rubén Cano, nin nos tocaría marcar de cerca a Paolo Rossi, percorremos os campos da comarca a cabalo de motos trucadas e algún que outro utilitario. Naqueles partidos de peñas non había marxe para o romanticismo. Os centrais podían sacarche dúas cuartas e dobrarte en quilos. Trepábanche os pés e rosmaban en voz baixa todos os delitos dolosos que contempla o Código Penal.
En Rodís tamén tivemos as nosas propias estrelas. Esas que brillan na historia futbolística de cada parroquia. Aí está un dos meus ídolos: Lito, indiscutible no Sofán e despois naquel Bergantiños que marcou época na Segunda B. Tamén un clásico da Terceira aínda recordado polas afeccións de Ordes, Cerceda ou Carballo: José Manuel Loureiro.
Mais como en todas as historias, as mellores páxinas son as que se están a escribir. O mellor do noso fútbol parroquial ten un facho a cada beira do Atlántico. En Vigo, nos xuvenís do Celta, temos as ilusións postas en Miguel Loureiro. Do outro lado do mar está Gastón Pereiro, unha das grandes revelacións do fútbol uruguaio. Este centrocampista de 19 anos, titular co Nacional de Montevideo, ten fondas raíces na parroquia na que naceu seu avó paterno.
E todo isto viña porque Souphiane me contou que seus pais lle deixaran enriba da cama unhas botas novas coas que pensa furar portarías. Cóntamo cunhas décimas nos ollos, produto da febrícula que dan as grandes ilusións. Sei que no seu interior acariña a idea pisar algún día o céspede de Riazor, do Nou Camp, do Bernabeu...
Fascíname tanto a súa felicidade que lle pregunto a miña nai se sabe onde andarán as miñas últimas botas de fútbol. Están no faiado. Subo a velas. Pasaron dezaseis, dezasete anos, quen sabe? Aínda están amalloadas, como se amalloan na memoria os soños da infancia. Percorro cos dedos os tacos de aluminio gastados e penso que nunca chegamos a ver os focos dos estadios cos que soñabamos. Non foi un fracaso: a cambio comprobamos esa extraordinaria e fugaz luminosidade que só teñen algunhas tardes cos amigos.