Oneno da aldea está moi contento. Aínda non leva tres meses -estamos no mes de febreiro de 1959- no seu novo país, pero non ten dúbida de que o seu pai escolleu ben cando decidiu deixar Tines e embarcar con destino a Montevideo. Disque que foi Ramón de Castromil quen o convenceu ao escribir dicindo que alí os ferreiros teñen emprego fixo e ben pagado.
Durante a semana xoga ata que escurece cun neno do seu mesmo edificio. A beirarrúa da rúa Pantaléon Artigas está moi ben cos seus moitos paraísos que arrefrían a forte calor e cunha pequena pendente moi axeitada para as carreiras de velocidade.
Os sábados pola tarde hai que poñer outra roupa, a de saír di a nai, para ir de paseo a un lugar que lle chaman El Prado, no que poder botar horas nas hamacas e os domingos son ideais para pasalos enteiriños nos areais de Buceo ou de Malvín.
Os baños na auga morna do Río da Prata non teñen límite temporal, ben ao contrario de Laxe onde chegaba con mollar un pouco a punta do pé. Cando está fóra da auga fai un pozo fondo na area húmida cunha pa de aluminio que lle fixo seu pai en Casa Ponti ao mesmo tempo que come un saboroso refuerzo de pan con mortadela. A xente empurra tratando de ver mellor o desfile que vai desde a praza da Independencia ata o Obelisco. O pai cólleo nos ombreiros para colocarse nun oco do chanzo da entrada principal dos grandes almacéns London Paris. Están situados na céntrica esquina de 18 e Río Negro. Os berros e os aplausos anuncian que se achega a carroza da elixida Raíña do Carnaval que é unha moza que saúda desde o seu trono a unha e outra banda da ampla avenida.
As comparsas de homes e mulleres disfrazados e os cabezudos vanse sucedendo ata que de súpeto queda paralizado por unha fermosa música de percusión que sae duns alongados tambores de cores. Un grupo de homes de pel escura petan cunha man e cun pau enriba dunha especie de coiro fino que resoa levando lonxe os sons dun ritmo que se lle mete no peito. Diante dos músicos van as bailarinas e unha señora vella e dous homes máis; un leva unha vasoira cun mango cheo de cintas de cores e o outro o estandarte co nome do grupo.
No camiño de volta vai repetindo unha e outra vez aquel ritmo que o fixo tremer de emoción. Pregunta quen eran os que tocaban. O pai explícalle que son os herdeiros dos escravos africanos que trouxeron encadeados a Montevideo para obrigalos a traballar nos labores domésticos nas casas das familias ricas.
Quédalle gravado o nome da música: candombe. Cando sexa un pouco maior pedirá un tamboril de cores para ir tocar no patio dianteiro da casa de Mercediñas polo seu aniversario. Na cea fai o comentario de que na América non chove e que por iso será que non hai nin zocos nin zoqueiros por ningures.