ARA SOLIS | O |
30 jun 2006 . Actualizado a las 07:00 h.SER FOTÓGRAFO é ser aventureiro. A lo menos aqueles do principio do século XX e máis algúns dos contemporáneos que coñezo. Aqueles adoitaban pintar no maxín imaxes que tiñan que adiviñar. Ían descubrindo sobre a marcha. Hai obras de Plácido Vidal, de Xosé Vidal ou de Ramón Caamaño que son inmortais. A alma da Costa da Morte está pendurada nas fotografías do bar Mirador de Laxe e máis no arquivo e nos álbums de Caamaño. Hai pequerrechos saltando á churra na praia de Laxe, un avión americano no areal de Traba, naufraxios, porcos comendo argazo coa marea baixa, nenos mortiños no cadaleito cos ollos abertos, mulleres e fillos pousando a súa dignidade para mandarlla en carta ao pai e ao marido para América...Aqueles tempos están todos detidos nas fotografías daqueles precursores. Agora todo o mundo ten unha cámara e dispara, pero aqueles homes ían inventando como gardar a vida en caixas máxicas. O papel coas imaxes era coma unha estampa dun santo e levábase na carteira e máis no corazón para sempre. Había homes que morrían de miseria na emigración cun papel de cor salmón na man. Qué grandeza teñen as fotografías de Plácido Vidal. Aqueles nenos que miraban para o obxectivo xa se foron e forman parte da memoria colectiva. Miran aos turistas con ollos interrogantes, pero o tempo que soñaban xa lles pasou. Un disparo permitiulles vivir a gloria dun futuro prolongado. Son caras anónimas que se quedan para sempre no arquivo mental do observador. Homes coma os Vidal ou coma Caamaño convertíronse en inesgotables testemuñas dun tempo ido. O seu valor de cronistas é incalculable. Foron creando a medida que vivían os seus días. As cámaras de agora veñen con folletiños de instruccións. As de aquel tempo só eran aptas para tipos con enxeño reforzado.