ARA SOLIS | O |
05 feb 2005 . Actualizado a las 06:00 h.NO NOSO PAÍS as fronteiras entre a vida e a morte están moi pouco definidas. É un lugar común na etnografía galega que despois dun enterro houbese o chamado banquete fúnebre e nos velorios abundasen os xogos e falcatruadas entre copas de caña e cafés. Cando morreu Tristón (no entroido de fai unha década) enterrárono nunha caixa de pino e soaron as campás á beira do río Grande entre responsos en latín e cantos fúnebres; non faltaron as flores nin o viño e entre cunca e cunca lembrouse dende o día que saltou ao campo de fútbol a correr detrás dun liña ata as historias que lle sucederan con Julio do Rebico, o seu inseparable compañeiro. Todo normal se non fose porque o defunto era un can que se pasaba o día no Bar Trébol. A morte respéctase, pero á súa beira sucédense outras manifestacións culturais, menos serias, que non son sensentidos; por iso non temos que alporizarnos cando en Baio preparan para mañá luns unha homenaxe no décimo cabodano do seu pasamento cunha procesión cívica, ofrenda floral e festa enxebre para lembrar que mais forte que a ausencia é o recordo e o goce dos que continuamos vivos. Isto é a morte... Isto é a vida... Isto é... o entroido. Gocemos destes días licenciosos.