RADIOGRAFÍAS | O |
14 abr 2003 . Actualizado a las 07:00 h.A ELA gústalle moito a primavera, non chegou a esa idade na que as estacións son sempre outono. Os dedos son firmes, aínda non deformados polos días de frío húmido, polo reuma. Ela é a princesa que habita a casa e converte o chan de terra en pazo de baldosas e porcelanas. A fartura do seu sorriso dá os azos para abrir a porta de dobre folla ao novo día. Ninguén sospeita ata que punto é imprescindible a súa existencia calada, o seu mirar sen palabras. Ela é a Sherezade, a que cada noite dorme quietiña á súa beira, enleando as pernas ás súas, logo do día de traballo. Só a ela lle conta do niño de merlos que se agocha no arró de Coiro. Só para ela saca brillo ao vello John Deere, para iren xuntiños na cabina do tractor camiño da feira de Paiosaco: ¿cando virán as primeiras cereixas?Ela, Sherezade, troca o seu papel e escoita, só escoita, cada noite, o latexo do peito, das horas de caínzo e angazo. As noites tamén son para moular os recordos, ou as palabras do fillo, que ás veces chama dende Fuerteventura. Amor é escoitar o respirar compasado dos dous, mentres o vento fai abanear un pouco as tellas, na casa medio comesta polo tempo. Sen ela, el sabe, os días só serían pingas simétricas a estrelarse no vertedoiro de pedra.