ROBERTO TRABA VELAY CRÓNICAS DE FINISTERRA
21 nov 2001 . Actualizado a las 06:00 h.Cando moitos dos peregrinos que en improvisadas tertulias me dicían na Galería que realmente lo bonito del camino empeza cando entras en Galicia, tomaba ese comentario un pouco a modo de cumprido ou cortesía, aínda sabendo que a beleza do noso país está fora de toda dúbida, e que a fermosura da paisaxe que me rodea aquí en Fisterra non deixa de sorprenderme día a día. Pero, a medida que me fun adentrando, funme decatando de que tal afirmación non tiña nada de cumprido. Galicia ten unha beleza especial que se nos presenta ós ollos desde lonxe envolta nunha infinita gama de cor verde vexetal. Posúe unha cómplice fermosura que se nos achega de cerca a través de centos de escuras corredoiras envoltas en contrastes de luces e de sombras, cheas de húmidos regatos e cantareiras fontes, de frondosas árbores e de aldeas primitivas, cruceiros solitarios e casas de pedra antiga que descobres ó tempo sentes como te rodea a vida, escoitando o máxico silencio do canto de paxaros, o estalo de gallas abaneadas polo vento, do chasquido das crocas caendo dos castiñeiros e da cristaliña e tintineante voz das augas baixando por ríos desbordados. Galicia é un país cheo de fermosos e agochados detalles que ben paga a pena descobrir e, o mellor xeito de facelo é viaxando a pé, para, así, poder entrar a formar parte de todo ese fantástico contexto mistura de misterio e de sorpresas. Sumerxido nesa animada atmósfera na que o tempo semella deterse, escomenzan aparecer eses persoeiros dos que falaba a semana pasada, peregrinos que vas atopando e cos que vives, ás veces, situacións tan inverosímiles que nin siquera ti as crerías se fora outro o que chas contara. Porque posiblemente non o crería se un día me contaran que acabaría falando en galego cunha troupa de rapaces formada por un irlandés, dous checos, unha noruega, unha finlandesa e unha americana que estiveran en Angola traballando para unha ONG. Ou que camiñaría durante unha chea de quilómetros ó lado dun xigante cabalo montado por outro xigante pero barbudo donostiarra compañeiro dun pequecho francés que viaxaba cun canciño portador da súa propia mochila. Con estes catro (vasco, francés, cabalo e máis can), falaba en inglés, situación rara por certo por non haber ningún membro do imperio connosco. Coñecín tamén a un home novo que camiñaba cunha mini mochila, vestido con roupa deportiva e que corría máis que andaba. Acabou confesándome que era membro dun grupo especial policía de élite antiterrorista no País Vasco e que depende do Ministerio do Interior. Díxome que non llo dixera a ninguén, e así o fixen, porque seguro que se o contara ninguén mo creería. Agora ben, é tan certo como o de que lo bonito del camino empeza cando entras na Galicia, e podo xuralo polo que queiras.