Os días de verán convidan a escoitar música no coche, a poñer esa clase de cancións que criticas en público e gozas na soidade, nese lugar íntimo da túa mente no que ninguén pode criticar a túa falta de elegancia, de gusto. Mentres fixo os ollos na estrada a melodía penetrante e repetitiva do reguetón inunda os meus pensamentos, facendo que a ola a presión que levo enriba dos ombreiros cale por uns intres.
Aí entra en acción a voz dunha arxentina de cadeiras xenerosas que me di que non está mal ocupar espazo, que martirizarme por querer facerme pequena é concederlle unha vitoria aos roles de xénero. Chámase a si mesma salvaxe e a melodía da canción gaña potencia, semella que os tambores e timbais soan no asento traseiro do utilitario negro que me deixan meus pais.
Aí caio en que todo aquilo co que soñei na infancia lonxe queda da realidade: nin son delgada, nin son unha estrela do pop, nin teño nada en propiedade. A lousa da precariedade ameaza con esnaquizar o automóbil, pero pronto o bamboleo rítmico do dembow me devolve a un mundo onde «mi celulitis y mi fibra grossa» fanme máis fermosa, que diría Nathy Peluso.
Non podo explicar o que sucede no meu cerebro cando escoito frases así, quizais a descrición máis axeitada sería dicir que é coma apertar á nena de seis anos que sempre escollían de última nos equipos de educación física.
A viaxe ao pasado é repetitiva, pero tamén reconfortante. Recomendable de cando en vez pero sen chegar ao exceso, coma un grolo de tequila. As reflexións quedan a medias cando teño que apagar o motor e con el a radio. Está claro, a vida cotiá sempre acaba levando o protagonismo.