Un pesadelo recorrente interrompeu o meu profundo soño, no cal vía como atravesabamos sete aldeas e unha inmensa pradería verde esmalte. Logo ascendiamos cara a unha lomba do monte. Había unha promesa enigmática en cada unha das pedras ciscadas no sendeiro, que discorría baixo a calma antiga dos carballos. Xa estabamos cerca do agro da Pereira, cando o miñato alzou o voo e soltou un lastimeiro e prolongado chío.
Vellos, vellos compañeiros! De súpeto recordaches que nos invernos de tantas choivas coma este, vós percorriades a corredoira, completamente enlamada, enriba de zancos que vos mesmos construïades coas vosas mans: dúas boas varas nas que cravabades dous tacos para soster os pés. Lembrades, amigos? Seriamos agora capaces de manter o equilibrio sobre eles?
Volvín entrar no soño. Mais retornou de novo o pesadelo. Estaba na habitación da vella casa do Souto. Notei a presenza dunha sombra misteriosa e ameazante preto da fiestra. Intentaba afastala de alí, dándolle unha patada. Pero era incapaz de moverme. Angustiábame a miña impotencia. Finalmente soltei unha perna e berrei: vaites, vaites! Entón espertei, xa que a miña dona protestaba porque lle propinara unha patada.
Volvín caer nun fondo sono. Soñei que houbo un tempo no que na nosa aldea había unha tropa de nenos exploradores bastante atrevidos. Mais algúns deles nunca ousaron matar un coello cun golpe seco na noca, nin tampouco espelicalos con tanta soltura como a que amosaban as nosas nais. Tampouco os mesmos foron quen de degolar galos como si facían as nosas irmás e mesmo as sobriñas. Nunca capastes porcos, nin sequera agarrastes do cocho cando xa estaba no banco. De feito, fuxiades para as eiras e taponabades os oídos cos dedos das mans para non ver sufrir nin escoitar os angustiosos berros dos animais, aos que si esqueirabades con palla seca de centeo ou trigo: cando acababades a tarefa, sen que ninguén vos mirase, trincabádeslles as puntas dos pezuños.
Lémbraste dos pesadelos e dos soños cando camiñas por entre as casas das aldeas do val, cuberto de nubes e baixo a choiva. Tamén revisas as escenas da noite pasada mentres contemplas a enchente que experimentou o caudal do río: a corrente descende a tropezóns, encabuxada. Compráceche a fermosa violencia da auga baixo a capa do vento. E estando así, xorde do caixón da memoria unha fantástica película: a tropa xogaba naquel campiño que había entre os piñeiros de Faldexín de Abaixo, por enriba dos viñedos dos Barreiro. Andabades dun lado para o outro coma unha bandada de estorniños. Cando vos cansabamos iades polo sendeiro de pés apagar a sede nas augas ferrosas á fonte das Fontaíñas, o manancial da braña dos Torrado. Entre a herba, as ras tomaban o sol sen decatarse da inquietante presenza das silenciosas cobras.
Despois baixabades en perfecta e compacta formación, coma se fósedes unha escuadrilla de avións, voando ata a rampla do serradoiro dos Figueira, debaixo das fincas de Xión. E dende aí, puñades rumbo a Portomouro. Eras o máis lento de todos. Pechabas a bandada, mais tiñas a sensación de que eras o temón, de que a dirixías. Pobre iluso, pobre idiota! Cando regresabades voando sobre o mar, que estaba plano, era coma un espello no que vos mirabades ao tempo que sorriades. E un pouco máis tarde, parabades na horta da casa reitoral de Abanqueiro, que tiña unha bonita fonte de pedra e un baldaquino. Alí primeiro bebiades e logo descansabades. Tras repoñer as forzas, aterrabades na praia do Bodión, xusto debaixo da taberna da señora María a Martela, que nos invitaba a tomar unhas galletiñas de coco. E dende aí para a casa, gatuxando pola corredoira solitaria no atardecer.