Mexillóns para o futuro

Francisco Ant. Vidal

BARBANZA

BERNARDO CODESIDO

19 feb 2022 . Actualizado a las 05:00 h.

Contábanos Xulio que os mexillóns mataron a fame de moita xente nos anos de escaseza, e fálanos dun vello da familia que lle pedía ós fillos ir na procura dun canastro deles para adubar as verduras. Tamén nos lembra que cando un veciño quixo facer un pozo apareceu un estrato formado por cunchas de vieira, segundo el porque antigamente o mar chegaba ata onde el ten agora a casa. Moitos anos máis tarde, outro veciño que vive nunha das zonas altas da parroquia, contábanos da sorpresa que levaron cando estaban facendo os cimentos dun garaxe e tamén apareceron moitas cunchas, segundo este porque antigamente a xente comía o marisco como hoxe se comen as patacas, e as vieiras, por exemplo, eran tan abundantes que se exportaban a Santiago, onde a curia comía o molusco e vendíalle as cunchas ós peregrinos como se fose un salvoconduto.

Xulio, facendo unha especie de comparación cos cuncheiros dos castros non dubida en asegurar que os moluscos, agora tan caros, eran o prato noso de cada día, que ademais de ser un bo alimento era algo doado de conseguir sen ter que arriscar a vida na caza, expostos á furia dun animal acosado, ferido e acurralado, ou agardando varios meses para ver como medraban os nabos ou o centeo.

E debían selo, segundo o amigo Xulio nos afirma que se asegura nunha recente publicación, onde se preguntan se salvarán de novo os mexillóns á humanidade, se volverán a ser os moluscos, unha vez máis, fonte de enerxía e riqueza das despensas, como xa o foron hai uns douscentos mil anos, cando a terra sufriu unha intensa glaciación que obrigou ás distintas poboacións a emigrar cara terras máis cálidas, e fíxoo seguindo a liña costeira de África, segundo se desprende dos diversos cuncheiros indicativos de que a dieta daqueles antepasados de todos nós estaba constituída, nunha maior parte, polo consumo de moluscos, porque ademais de serlles doados de apañar, aportábanlle a enerxía e os ácidos graxos necesarios para que, entre outras cousas, contribuísen á evolución do cerebro, o órgano que máis enerxía consume de todo o corpo humano.