Contos tradicionais

Francisco Ant. Vidal LINGUA PROLETARIA

BARBANZA

bernardo codesido

11 sep 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Cóntanos Xulio que el sempre pensou que a tendeira das tesouriñas de ouro que se lle apareceu a unha tía de súa avoa no lugar de Mourelos existiu de verdade, ou que o cabalo que se ergueu de patas diante dun curmán de seu avó unha noite de vento tamén existiu, sobre todo porque cando seus avós lle contaban estes contos sempre lle poñían nome e apelidos ós protagonistas, aínda que estes xa non estivesen vivos para ratificar ou corrixir o acontecido.

Así se contaban sempre os contos da tradición oral, convertidos en anécdotas para facelos máis cribles, pois sabendo de alguén con nome e apelidos a quen lle acontecera o suceso, era máis difícil dubidar da veracidade da historia; e así vía o amigo Xulio á súa antepasada fuxindo da moura encantada cando sinalaba as tesouriñas como a cousa máis fermosa daquela tenda e non a ela, a ciumenta e presumida loura que lle preguntaba que era o que máis lle gustaba.

Sen dúbida, esta maneira de contar facendo protagonista a algunha persoa real fixo que eses relatos permanecesen na nosa memoria para poñer exemplos de conduta, neste caso advertindo contra a cobiza, pois se en vez de ser mesquiña adulase á moura encantada, outro beneficio sacaría.