Verdello e lama

Percorrido polo fondo da ría de Noia para avistar aves e paxaros


Chegada a candeloria, o canto dos tordos bótame aos camiños. Dende o espeso das sebes ou empoleirados dunha percha, o seu reclamo nupcial guía os meus pasos. O anuncio da fin da tempada de invernía marca unha breve paréntese nas visitas á lagoa de Vixán e á praia da Ladeira, ao esteiro do Coroño e ao areal da Torre tras o ronsel do mergullón orelleiro, ás Centoleiras de Aguiño ou ao faro de Corrubedo na busca de mascatos e da miríade de aves peláxicas que se acaroan á terra en tempo de tormenta.

O medrar dos días trae canda si a procura do cuco e da bubela, dos cirrios e andoriñas, da rula e da cegoña, da tartaraña que percorre incansable as canles da marisma de Outes e dos millafres que, tras a súa volta dende a outra banda do deserto do Sáhara, sobrevoan os ceos de Servia.

Nin pedregullo nin cemento. Aínda aceptando como argumento a prol da democratización da natureza a roza de camiños pouco transitados, resulta difícil compartir as desfeitas referendadas polas boas intencións: as limpas a destempo, cando os paxaros que aniñan agochados entre o mato xa comezaron a súa angueira en prol da continuidade da especie; a demouca dos bosques de ribeira coa escusa de limpar o perímetro das torres de alta tensión; a pavimentación arbitraria de camiños que supón a súa domesticación definitiva...

Cita co fondo da ría

Os camiños tan só precisan de pés que os camiñen e os manteñan abertos, de oídos atentos a cantos e reclamos, de ollos alerta e de cerebros dispostos a gozar do que o contorno lles ofrece. Así, cando devala a marea e queda ao descuberto o lameiro e o verdello, acudo á cita inadiable que adoito manter co fondo da ría. O rumbo que guía os meus pasos decorre dende a vila ata a Rosa dos ventos paralelo á Escollera; e aínda máis alá, pasado o Talleraco e a Barquiña ata a punta das Saíñas. Velaí o territorio das garzas e das garzotas, do bilurico claro e os pilros bulideiros, dos lavancos e do milleiro longo de gaivotas que aínda apañan o sustento nas augas do esteiro.

Coa subida da marea, a enchente empurra as limícolas na dirección dos meus prismáticos. A espera sempre paga a pena: unhas veces sorprende cunha presada de biluricos patirrubios, outras con algún solitario mazarico rabinegro que anda á fartura a carón dos emisarios que emiten a súa putridez enfronte dos edificios de Labarta. Noutras ocasións son os cullereiros, cunha presenza que se volveu permanente entre nós alén da invernía, os que aledan o paseo.

Este día, cando me acheguei á punta de Abruñeiras na procura de virapedras e píllaras reais, unha bandada cun cento de pilros curlibicos que escaparan á miña esculca levantaron o voo e pasaron tan cerca que sentín nas orellas o bater das súas ás. Daquela, mentres me entretiña na busca entre o remuíño dalgunha silueta que diferise do patrón, unha voz tan sorprendente coma o fraseo do óboe do pai Gabriel no mesto da selva guaraní alcanzoume dende unha mata que medraba ás miñas costas: mi fa mi re miii... Catro fusas seguidas de dúas negras enlazadas que alguén entoou dende a espesura dun loureiro. Cando me virei, rebumbio de plumas a rentes do carreiro arruinado: o tordo xa marchara.

 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos
Comentarios

Verdello e lama