Pronto será inaugurada unha rampla mecánica na Gran Vía de Vigo cuberta por unha sorte de cempés a cores de aluminio e vidro á que engadiron a última hora paneis solares sen moita fortuna estética, ao chou, sen control ningún.
Este invento, ao que Ana García Román e Andreu Buenafuente bautizaron como O invernadoiro da Gran Vía, substitúe a 128 árbores que formaban parte dun proxecto europeísta de bulevar, ideado polo arquitecto Antonio Palacios no seu Plan Palacios (1919) como eixo para vertebrar o crecemento da cidade.
Sen piedade, en contra de patrimonio e con fondos europeos, o proxecto arboricida foi adiante como un rolo que esmaga á cidadanía, que por outra banda, está medio durmida e non concienciada da perda. Algo similar sucede en Galicia dende hai moitos anos. Así botaron abaixo a igrexa e a casa do concello de Carballo, tamén o de Ribeira. Hoxe son recordados con nostalxia, pero no seu momento eran atrancos para o progreso.
A mesma operación é feita cada semana no rural galego, onde botan abaixo vivendas tradicionais e outros elementos da paisaxe para substituílos por esqueletos ou por bañeiras e somieres no medio dos prados. Varios profesores universitarios avalan estas prácticas como xeitos de evolución e contemporaneidade, pero moitos outros desapróbano, como indica a doutora Martinón: «A ciencia non traballa con verdades», só son conclusións de múltiples investigacións. Ata o propio Dani Mateo lle puxo nome a esta pandemia, chamándolle chapucismo (chafallada ou chambonada, en galego). Cómpre máis sentidiño.