Se os barbanzáns foramos donos de YouTube, encheriamos a plataforma de vídeos de arroaces no canto de inzala de gatiños. Os nosos golfiños mulares, que nos veñen saudar diante do porto ou cando andamos ás fanecas, levan séculos espertando o riquiñismo arousán.
Xa o padre Martín Sarmiento non conseguía entender como os pescadores da ría non acababan con eses golfiños que papaban toda canta sardiña entraba, do mesmo xeito que os labradores facían cos lobos. Caémonos ben mutuamente: se o noso non é unha simbiose aí lle anda.
Unha noite regresabamos á Pobra nunha dorna a vela. Caeunos a néboa e os arroaces apareceron, pasando co lombo por baixo da quilla e asomando por babor e estribor. E agora que non nos escoita ninguén, contareilles que parecía mesmo que nos foran guiando pola proa, e non nos deixaron ata que chegamos á boca do porto. Todo o mundo ten unha historia destas nas que non sabemos canto hai de desexo e canto de real. Nin queremos sabelo.
Este xornal contounos onte que os arroaces que viven na ría, papando comodamente das vizosas bateas, son menos sociables entre eles que os do mar de fóra, máis esfameados, e polo tanto con máis necesidade de relacionarse para saír adiante. Lóxico! Vemos o mesmo comportamento nos bares da comarca todas as fins de semana. Iso demostra tamén a intelixencia do animal. Cando nos miran agarimosos desde a tona do mar creo que pensan que todos nós somos felices propietarios de bateas.
Como para non facernos a rosca!