Sarmiento


En 1745, frei Martín Sarmiento, un monxe regordecho de curiosidade insaciable que é unha das grandes figuras da nosa cultura, chegou ao Barbanza na súa viaxe de coñecemento. Fixo noite no Priorato da Mercé, na Pobra do Deán, e ao día seguinte visitou o mosteiro da Miserela: así sabemos daquelas ruínas misteriosas e das súas lendas, como a da barca de pedra de San Xoán e os monstros que habitaban no Pozo Negro, un pouco máis arriba polo río Pedras. Mágoa que non valorara estes imaxinarios.

Si que tiña en estima a botánica. No seu libro Catálogo de voces vulgares y en especial voces gallegas, documentou nomes e usos de ducias de plantas atopadas en Rianxo, Boiro, A Pobra, Ribeira e Porto do Son, achegándonos a aquel ancestral coñecemento botánico. Dálle moitas voltas ás famosas caramiñas pois conta que os pobrenses cren que se os calvos fregan cebolas do mar contra a cabeza o pelo vólvelles, primeiro branco e logo negro; fala da herba do can, que a xente cheiraba para saber como ía vir o tempo; tamén explica que o toxo da envexa emprégase para botar as bruxas fóra dos barcos e que os mariñeiros empregan a herba do buiter para leala coma se fora tabaco. E moito máis.

Sarmiento é un dos poucos escritores de antes do século XIX que lle prestou atención á comarca para algo máis que para contar sardiñas, castiñeiros ou rendas de millo. Porén, a súa presenza nos nomes das rúas ou edificios públicos de Barbanza é mínima ou inexistente.

Que boa idea sería recoñecer a súa visita e o coñecemento que nos deixou nunhas accións públicas!.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Sarmiento