Lavar os ollos


Écurioso: lembro o final de aquel episodio de Doutor en Alaska plano por plano, aínda que non así o resto do capítulo. Estabamos na Pobra do Caramiñal, nunha noite de inverno, coa porta aberta do balcón -o normal-.

Había unha atmosfera limpa e todas as luces da ría de Arousa brillaban sobre a escuridade do mar. Meu pai fumaba na cachimba. A nosa rutina familiar era ver o episodio de Doutor en Alaska e despois pasar un tempo esbardallando interpretacións daqueles guións.

Pero aquel capítulo fora distinto. Falaba moito da idea de muller e non remataba do xeito habitual, coa resolución da historia. Tras o fundido a negro final soou unha fermosa canción de folk americano, e comezaron a desfilar planos de mulleres.

Mulleres facendo a compra, coidando nenos, contestando unha chamada, lendo, limpando un andel, sentadas nun banco enxergando o horizonte saudosas, arrolando un bebé; mulleres, vellas, novas, de mediana idade, adolescentes; de pel tersa ou enrugada, algunhas guapas, para o meu gusto, e outras non tanto.

E o que había alí non era a homenaxe habitual concibida por homes: esa abnegada, sufrinte e sublimada nai, aquela patriótica mártir ou abnegada poeta. Eran simplemente elas, vivindo, fermosas no propio feito de viviren este mundo, de compartilo e disfrutalo.

Algo me debeu ensinar iso para a vida, porque aquí o teño gravado un cuarto de século despois. Foi xabrón para os meus ollos.

Penseino onte, cando as vin chegar pola Praza do Obradoiro, orgullosas e seguras. Que días así nos laven os ollos a todos os homes.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

Lavar os ollos