Paisaxe olfactiva

O home é o único animal que rexeita o seu propio arrecendo


Este día aprendín que un bufo, ademais dun xénero de anfibios entre os que se atopa o sapo europeo, é un peido cheirento que non fai ruído. Daquela, apenas as miñas neuronas comezaron a enlearse en pensar no papel que desenvolven as papilas olfactivas, o meu caletre deu en enfiar que os cans cheiran a can, os porcos a porco, as flores a flor, mais que o home -estraño animal o home!- é o único animal por min coñecido que rexeita o seu propio arrecendo.

Ben pensado, discorrín, o noso comportamento non deixa de ser, cando menos, curioso: de primeiras acicalámonos e odorizámonos con artigos de perfumería e cosmética: colonias e perfumes varios, desodorizantes, lacas, body milk e un longo e íntimo etcétera, para logo consumir litros e litros e máis litros de auga cos que, coa axuda de xampú, xel de baño ou xabón, destruír a obra de arte odorífica -se ben mesturada con suor e outros aditamentos corporais- que tanto esforzo previo nos deu aviar.

Explosión sexual

Descoñezo o motivo polo que, con relativa frecuencia, me acode á mente unha pasaxe da novela O mapa e o territorio, de Michel Houellebecq -a miña cabeciña non sempre se deixa guiar por razoamentos canónicos-. Nunha das súas páxinas, o autor francés describe un campo de flores en primavera como unha explosión de vulvas e penes de cores rechamantes, reclamos olfactivos e visuais para unha miríade de insectos, aves ou diversas especies de morcegos. Estraño animal o home, dou en pensar nesas ocasións, que non quere recender a si mesmo senón que camufla o seu olor cunha fragrancia, un perfume, unha colonia... cun produto deseñado cos fluídos emanados polos órganos sexuais dalgunha anxiosperma, as plantas con flores que se valen da zoofilia, a axuda dun animal, como axente de polinización.

Sépalos conformando cálices; corolas cos seus atractivos pétalos; estames cunha presada de grans de pole no interior das anteras; ovarios abrigando óvulos en número variable: destino a acadar tras a arribada ao estigma e a travesía do estilo; néctar dos nectarios co engado engadido das súas irresistíbeis substancias aromáticas...

Púdico desexo

É probable que alguén engurrara o cello ou torcese o bico antes de acadar este parágrafo; mesmo tamén é posible que algún ou algunha, dada a deriva da temática, coutara a lectura deste texto antes do final. A miña intención non era esa, mais tampouco vou negar a existencia nel de certo púdico desexo, mellor sería dicir vontade, de provocación. Recoñezo ser dos que coida que a obscenidade non radica nin nas paisaxes -aínda que estas sexan impúdicos campos florecidos- nin nas palabras -malia que se refiran á sexualidade animal ou vexetal-. A verdadeira obscenidade atópase nos comportamentos e nas mentes, debemos buscala entre as miserias que vemos e escoitamos acotío. Obsceno é, abofé, considerar a sexualidade obscena.

Segundo o dicionario da Real Academia Galega, outro dos varios significados que amosa o verbo bufar, asemade sinónimo de bufiñar, é o de rosmar, o protestar entre dentes. Prégolles xa que logo que sexan amables e non me bufen nin me bufiñen. Gocen, mentres poidan, das nosas paisaxes: xaora é primavera!

Houellebecq describe un campo de flores como unha explosión de vulvas e penes de cores

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
4 votos
Comentarios

Paisaxe olfactiva