Simplemente quedou alí, de pé, non é?
-Non é tan simple. Ao recordalo inúndanme varias sensacións, o medo é a máis destacada. Contareille toda a historia. Tome asento, por favor.
As miñas crenzas leváronme a menosprezar a vida. Entón, aquel día tropecei con aquela nena, pero continuei camiñando, deixándoa tirada no chan, coa súa mirada cravándose nas miñas costas. Entrei no meu apartamento e sentei no sofá a ler. Cando levantei a mirada quedei... como podería quedar? No cristal da ventá distinguíase a silueta daquela nena, sentada no peitoril. Corrín cara á ventá e, segundo a abría, ela ía desaparecendo tras o cristal, mentres xiraba a cabeza para mirarme con aqueles ollos.
Non creo en cousas sobrenaturais, prefiro retarme a descubrir unha causa lóxica. E quedei na ventá analizando, pero non atopei máis que contedores de lixo, un farol que se debatía entre apagarse ou prenderse, e unha rúa baleira. Fora unha ilusión, deiteime e rin da miña estupidez. No autobús, senteime ao lado dun ancián que tusía moito e que baixou na parada do hospital. Ao chegar á miña parada, alguén me empuxou. Xirei o suficiente para contemplar os rizos que caían aos lados daquela rapaza. Entrei na oficina. Xa na miña casa, rematei o meu libro, e subín ao faiado a deixalo xa que, como vivo no último andar, teño unha especie de piso de arriba.
Sempre me sentaba ao lado do ancián enfermo. Co tempo, comezamos a falar. Pasou certo tempo, e deixei de velo. Xa o tiña esquecido todo ata que, unha tarde, fun baixar o lixo e vin un brazo asomar nun contedor. Abrino, e vin unha moza, co pescozo roto, e cuberta de sangue. Comecei a vomitar e, mentres caía inconsciente, vin aqueles rizos; e, a pesar do xentío da rúa principal, oín a súa risa.
Espertei no hospital, na mesma habitación que a do ancián do bus. Estiven conmocionado un par de días, e nese período pedíalle ao enfermeiro que me lese El miedo , de Neruda. O señor seguía alí, «vivo», se é que a aquilo se lle podía chamar estar vivo. O mesmo día que me deron a alta, decidín mirar o contedor. Nel atopei unha foto miña. A rapaza debía estar relacionada comigo, quizais esa fóra a súa perdición... Necesitaba descansar. Non aguantaría moito máis sen entrar nun estado de demencia. Notaba como a vida xogaba comigo, deixándome descansar para non volverme tolo.
Un día, na miña casa, oín tusidos. Vino na ventá, sentado no peitoril. Instintivamente, metín o ancián na casa. Oxalá non o fixera! Atopeime mal ao ver a súa cara inexistente. A cara estaba... mirrada, destruída, carne e máis carne, cos ollos rabuñados, e sen poder percibir nin o nariz nin a boca. Ademais, tiña un inconfundible rizo na man. Xa todo me daba medo, todo o que para min fora irreal, agora virábase dun modo descoñecido, que me aterraba. Esa noite non conciliei o sono, e tampouco podo recordar o que aconteceu.
Ao baixar do autobús oín aquela voz e aquela risa: «Grazas por invitarme á túa casa». Non quería crelo. Pero, como non ía crer en algo que estaba a vivir? Cando cheguei á casa, subín ao faiado e, entón, puiden sentilo. Ela estaba alí abaixo. Fora como fose «invitáraa». Oía os seus pasos descalzos. Asomeime á escaleira e vina. Puiden ver nos seus ollos o gozo polo sufrimento alleo. Ela era un demo capaz de transmitir cousas indicibles cos seus ollos. Comezou a subir: «Si, adoro o son dos berros cos que me piden que acabe coa súa miserable existencia. Gústame a túa visión da vida, por iso mostreiche o que ti máis desexabas».
Acantooume. Púxose en crequenas e coas súas manciñas colleume a cara: «Como a primeira vez, podo ver en ti un menosprezo cara á vida á que tanto te aferras. Interésasme».
Parei de narrar e fun cara á ventá. O meu hóspede mirábame, e comecei a acercarme a el mentres recitaba El miedo . Mostreille a súa face nun espello. El non vía nada, pero comezou a notalo, notou como uns rizos xurdían detrás del. Comezou a berrar desesperado intentando moverse, suplicaba a un Deus que non podería salvalo, e no que dubido que crese. Os seus berros eran un son delicioso que alimentaba a miña alma, gocei vendo o espectáculo. Ata puiden sentir as mans dela na cara del, apreixándoo coma unha araña que atrapa a súa presa. O último que viu, foi o seu pescozo partíndose fronte a un espello que nada lle dicía.
«Tengo miedo de todo el mundo, del agua fría, de la muerte. Soy como todos los mortales inaplazable. Por eso en estos cortos días no voy a tomarlos en cuenta, voy a abrirme y voy a encerrarme con mi más pérfido enemigo» (Pablo Neruda).
ANA BELÉN RILO GUEVARA
naceu en Ribeira no 1994. Estuda primeiro de Bacharelato no IES nº 1