Hai moitos, moitísimos anos -para ser máis precisos, un mogollón de anos- vivía un rei viúvo coa súa única filla, a princesiña Xenoveva, nun palacio construído en solo non urbanizable, pero que contaba coa aprobación monárquico-municipal, e polo tanto libre de calquera sospeita de cofeito . O tempo transcorría apracible naquel pequeno reino? pero transcorría. Cando o rei se decatou de que a súa nena xa cumprira os 25 anos, díxolle no ton solemne en que din os pais estas cousas:
-Xenoveviña, filla, ti es a rapaza máis preciosa do reino e creo que xa vai sendo hora de que atopes un bo marido para asegurar a nosa descendencia. Mira que estas cousas levan o seu tempo e despois todos son apuros.
Pero a filla repondeulle moi segura de si mesma:
-Mira, papá, eu só casarei cando encontre un home que cumpra todas as condicións que eu esixo a quen queira terme en exclusiva, pois non hai cousa que máis me «embarace» -o seu mestre ensináralle a empregar eufemismos, e cando lle daba tempo a recapacitar facíao- que despois de pasar polo coñazo -aquí non lle deu tempo a recapacitar- dos preparativos dunha voda resulte que tes por marido un lacazán ou algo peor.
O pai quedou preocupado polas esixencias da súa filla, pois coñecía todos os príncipes casadeiros dos arredores e todos coxeaban dalgún pé, pero decidiu darlle tempo ao tempo. Mais os anos pasaban e Xenoveva non daba mostras de querer casar, polo que o pai volveu á carga:
-Xenoveviña, filla, aínda non atopaches a alguén digno de ser o teu esposo?
-Pois non, papá, xa que o que non é feo é efeminado, o que non é parvo de todo non ten un maravedí, e o que non é nin tonto nin pobre fáltalle o aquel necesario para asegurar o que ti queres que eu asegure para o teu reino. Así que por agora prefiro seguir celibata.
Esta conversa repetiuse unha e outra vez e sempre coa mesma resposta. Pero cando a nosa insoportable Xenoveva -«tonta de los cojones», que diría o alcalde de Xetafe se dunha votante do PP se tratase- superou a fatídica liña da corentena, sucedeu que o seu pai enfermou gravemente, e entón decidiu explotar a súa condición de moriturus para ver se así convencía dunha puñetera vez a súa filla.
-Xenoveviña, filla -dixo cun fío de voz-. Ves que vou morrer e non quererás que me leve ao outro mundo esta anguria de verte soa na vida e sen un herdeiro ao que deixar o noso reino. Prométeme que vas deixar de lado as túas excesivas esixencias e te vas conformar cun marido estándar, coas súas cousas boas e cos seus defectos.
Xenoveva, ao ver que seu pai estaba nas últimas, conmoveuse e díxolle cos ollos cheos de sinxelas bágoas:
-Meu benquerido paiciño, non quero que morras sen coñecer o meu segredo e a verdadeira razón pola que non quixen casar. Mira, dende noviña levo pasándome pola pedra a todo becho vivente do teu reino que levase pantalóns: soldados, cabaleiros, serventes, o xardiñeiro? Incluso, un día chegoulle a súa oportunidade ao vello Milord, o embaixador da súa Graciosa Maxestade, aventura que o levou a unha embaixada do máis alá. Como comprenderás, con este panorama non ía restrinxir a miña realización a un só home, a non ser que atopase un Brad Pitt, unha intelixencia coma a do físico ese que anda en cadeira de rodas pero que coñece os buratos máis negros do noso universo, unha conta bancaria coma a de Amancio Ortega ou, ao menos, algún conselleiro da Xunta, amén doutra cousa que por respecto a ti non menciono.
Ao ouvir tal confesión, os ollos do vello pareceron querer adiantarse ao resto do corpo a saír desta vida, as sobrecellas arqueáronselle coma se quixesen remedar a ZP. E así finou.
Moralexa: Se tes algún segredo importante que contarlle ao teu pai, non esperes a que estea nas últimas para dicirllo. Vaillo soltando pouquiño a pouco.
N.?B.: Por exemplo, se eu fose princesiña, diríalle a meu pai despois da primeira experiencia:
-Oe, papá, hoxe saín pasear cun dos teus cabaleiros, e portouse moi ben. Gustaríame que lle deses unha recompensa polas súas atencións.
E faría o mesmo coas novas prestacións. Así meu pai, despois de ter que pagar a noninxentésima primeira recompensa, decataríase de que algo pasaba, e eu aseguraríame os servizos futuros dos premiados, no caso de teren que repetir por falta de censo.
-Os nomes confesados pola princesiña non son os mencionados polo autor nesta historia. Permítanme esta licenza que lle dá actualidade ao relato. E internín internado, este conto está contado.
PEDRO JESÚS ROVIRA MAGARIÑOS
Mestre, exdirector da Academia Minerva de Lugo e do CEIP O Grupo de Ribeira