A primavera trouxo a Cerqueixo unha humidade que abrolla do fondo da terra, facendo nacer o verdín como un encintado selvático que ameaza co medo do abandono. A experiencia advirte que non se debe pintar ata dentro de tres meses, e mentres, as marcas do duro inverno permanecerán nas paredes como mostra do imprevisible que pode ser o tema metereolóxico. Pero esas casas, aínda teñen quen as coide.
Aló pola estrada que sube as abas da serra, como unha ilusión inacabada fica a maxestosa casa de Barral, aínda sen pintar, con gretas abertas no pinche dos vendavais, co encintado de fiestras e portas en pedra gran tinxida do verde acusador da dureza invernal, co tellado coroado por unha antena parabólica que nunca funcionou e a quen o pasado inverno desprendeu de conexións e capas de pintura que agora deixan ver o ferruxe dos anos de intemperie; e un cable que co nordés golpea como látego rancoroso os anos de inactividade.
A casa de Barral foi a grande ilusión do matrimonio, cando preferiu deixar os dous fillos ó coidado dos avós mentres eles dedicaban a mocidade a facer realidade a ilusión de ter unha casa propia na que envellecer xuntos. Anos calculados de duro traballo, nun estreito apartamento mal iluminado nunha rúa de Harrison, de salvar dificultades, de loitar contra os fantasmas da emigración, de manter a unidade familiar con postais de Nadal, para chegar un día á súa mansión de Cerqueixo, cerrada cun amplo muro de bloques, no medio dun campo que algún día terá un céspede sempre verde, no que non faltarían uns froiteiros para iluminar de branco e púrpura a primavera da súa xubilación; a ilusión dunha vida calculada para ese día no que a empresa lle dese o finiquito e eles collerían o avión definitivo para coidar ós netos, eles que non puideron coidar ós fillos por causa maior, e gozar con ansia do tempo que lles quedase, sen se decatar de que a vida é un tren sen parada fixa, e o goce non se pode reservar porque non é a mesa dun restaurante.
Ano a ano, os aforros da emigración servían para botarlle unha nova placa, cerrar fiestras con carpintería de aluminio, instalarlle o último modelo de cociña, a máis ampla neveira con conxelador ou o último modelo de radiador, que permanecerá inútil á espera da xubilación dos propietarios, quen aló, onde vivían, amosaban as fotos de como ían adiantando a súa casa de Cerqueixo, para xustificar as estreiteces que a vida lles fai pasar a cotío.
Ata que se retirasen, a única vida que tivo a casa foi algún guateque que os fillos argallaron na adolescencia, sen que pais nin avós soubesen nada, pero a casa, sempre sen unha cama, cortina ou alfombra que xustificase a súa ocupación, incluso no verán, cando o matrimonio tiña un mes de vacacións, permanecía pechada por falta de comodidades, mentres eles non descansan, tratando con carpinteiros, fontaneiros, albaneis e electricistas os novos avances, melloras e amaños na casa que tanto os ilusionaba.
Pero a vida é moi traidora, e a enfermidade, que xoga á pita cega coas persoas máis felices, impediu que a muller de Barral puidese gozar das marabillas da súa casa, e sen ela, a el faltáballe o ánimo para regresar ó seu Cerqueixo ata que os fillos interviñeron, e como eles viven fóra, e os pisos non teñen todas as comodidades necesarias, procuráronlle un asilo subvencionado pola Consellería de Traballo, mentres a fermosa e ampla mansión das abas da serra, este pasado inverno, abriu un oco nunha das fiestras, polo que esta primavera entraron as rulas a facer niño nos inútiles estantes e alzadeiros, cando o viúvo aínda non se decidiu pola cor para pintar as paredes, agora que non ten con quen aconsellarse.