POESÍA
27 ene 2005 . Actualizado a las 06:00 h.¿ESTÁS AÍNDA en pé, entre xestas e urces, Dolmen de Oleiros? Hai moitos anos, Dolmen, que non te vexo, que non ouzo o teu canto, vivo como un segredo. Hai moitos anos, Dolmen, que o teu baile encantado non pula no meu peito. ¿Qué música hai cifrada -vello ensalmo ou anceio- na grave arquiteitura dos teus membros? Non é o son das olas roucas de Corrubedo, teu veciño, nin é o vago son do vento mariñeiro. Hai compases moi finos e moi craros misterios nese feixe de pedras -¡tan sinxelas!- levantadas ao ceo. Tí, vello amigo, cantas e bailas, libre, ledo, a groria sempre resucitada dos luceiros. Númaros pitagóricos pespuntean na punta dos teus dedos compases de muiñeiras que soio ti recordas doutros tempos. Vello Dolmen, ¿estás aínda en pé alá no ermo, entre xestas e urces cantado os teus segredos?