O instituto Cabanillas rinde hoxe homenaxe ó profesor
12 jun 2002 . Actualizado a las 07:00 h.O instituto Cabanillas de Cambados rinde hoxe homenaxe a Luis Antonio Alonso Castellanos, catedrático de Xeografía e Historia do centro desaparecido tráxicamente o pasado xoves 6 de maio. Afincado dende hai moito tempo en Cambados, o finado era persoa moi querida no só por toda a comunidade escolar, senon porque contaba con grandes simpatías en todo o Salnés polo seu caracter aberto e dinámico e pola súa fonda humanidade. Hoxe, trece de xullo do ano dous mil dous, Luis Antonio Alonso Castellanos tería cumprido corenta e cinco anos. Para os que o coñecemos este non pode ser un nome máis, nunca será un nome máis. Tampouco hoxe é unha data máis. Unha maldita fatalidade, una aneurisma asasino vén de levalo, vén de roubarnos a Luis Antonio, compañeiro, profesor, amigo, en plena xuventude. Tantas cousas poderían dicirse del: deceseis anos de docencia no instituto Ramón Cabanillas de Cambados, dicir magoa, dicir raiba, dicir noxo, dicir impotencia,... pero as palabras non son quen de dar conta do sentir de todos nós, de todos cantos contamos co privilexio da súa amizade, do seu entusiasmo, da súa compaña. A morte é unha realidade tan absoluta que contra ela non semellan de nada as verbas, como cantazos que non fan mella na blindaxe negra da evidencia, palabras repetidas estrelándose contra a realidade despiadada da súa ausencia. Que pouco se pode dicir da morte, que baleiro. Morte inxusta que vas levando aos mellores. Por ti non falaremos máis da morte, senon de vida, da vida que seguirá nos teus: Camino, Tania, Pedro, Mario... o teu sangue renovado. Qué sós quedan, quedamos, todos sen ti. Canta soidade e o mundo a xirar aínda, nunha rotación que nos parece tan aborrecida estes días. O terrible non é a morte, a morte aínda non é o peor, senón que a vida siga. Que siga con todo o noso dolor, co dolor que van deixando tantos mortos, ás costas. Que se deteñan todos os reloxos, pedía Auden na elexía. Pero os reloxos, ai, non se paran nunca. Nin sequera cando entramos na túa casa, aberta sen condicións para todos, nin sequera cando andamos as túas rúas, ou polos corredores do insti onde nos parece verte en cada recanto, escoitar a túa voz alegre, inconfundible, falando do humano, do divino e do trivial, que nada che era alleo, e de todo falabas dándolle dignidade, mentres encendías o penúltimo pitillo, sempre alleo ás présas... Que non, que tanta ausencia non pode ser verdade. Que non, Luís, Toño, Luis Antonio, que non te fuches de todo, que non te irás nunca porque a túa soa lembranza fainos mellores, obríganos a non deixarte en mal lugar. E isto non se pode dicir de moita xente, ¿a que non? Hoxe lembramoste as dúas menos carto no instituto Ramón Cabanillas de Cambados, pero ti es grande de máis para caber en calquera efeméride. Non fagas moito caso. Que a terra do Salnés que escolliches para os ti e para os teus che sexa leve, Luis Antonio, profesor, compañeiro, amigo... home bo e xeneroso. Seguirás sempre con nós, na memoria viva dos que tivemos o privilexio de coñecerte, en canto nos reste alento.