Está al frente de una empresa de enfermería a domicilio
14 nov 2021 . Actualizado a las 05:00 h.¿Quién cuida a los que cuidan? Con esta pregunta emerge una realidad en el ámbito de la atención a mayores y/o dependientes. La pandemia evidenció las necesidades físicas y emocionales de la tercera edad, mostrando lo duro que fue el confinamiento para ellos (especialmente para los que viven solos o están en residencias). Pero, a la vez impulsó nuevas iniciativas a domicilio para brindarles mejor calidad de vida, como la que nace con Inma
García (Lalín, 1977), auxiliar de enfermería en Viveiro, Inma Coida: «O meu lema é ‘coido do que coida, porque entendo que o coidador debe ser coidado, entendido e atendido». La idea de negocio ya era previa al covid, señala.
Presenta otro especial trasfondo, pues es patente el peso femenino en ese rol doméstico: «Coidar é un papel que, de maneira natural e tradicional, sempre asumiu a muller. Creo que non me equivoco, aínda que pode haber excepcións. Sobre todo no rural de Galicia é habitual». «Hoxe tamén existen as residencias. Dende o meu punto de vista e respectando as opinións de cada un, é un lugar onde ingresa unha nai,
un pai, un sogro ou outro familiar maior pero sácase do seu ambiente e, sen querer, estase apartando da súa historia de vida», comenta enfatizando después: «Agora, hai máis recursos».
Veinte años en el oficio
Con más de 20 años en el oficio «e tocando todos os paus posibles» del sector (hospitales, residencias, clínicas y ayuda a domicilio), habla con profunda sensibilidad de los mayores, cuya historia de vida y riqueza cultural «estamos desaproveitando», lamenta. Hay que darles el valor que merecen: «O patrimonio máis importante é a súa historia, o seu pasado, a súa memoria. E senten desexo de contar. Cando os afastamos da sociedade é polo noso ritmo de vida e porque non hai facilidades para coidalos no fogar. E un dos datos que non podemos esquecer é que cada vez a poboación maior é máis maior. Outro motivo para emprender foi o meu amor ás persoas maiores, principalmente».
Se emplaza en Viveiro porque ahí reside y considera «un lugar
perfecto para o desenvolvemento deste servizo». Argumenta: «Aquí máis do 20% da poboación é maior de 65 anos». El enfoque inicial es «a nivel local, porque tamén no casco hai moita xente maior que vive soa» y familias que demandan «conciliar», algunos precisando «unha hora ao día e so para acompañar e atender do plano emocional, que é o máis importante se cabe. Escoitar é menciña, é terapia».
No se limita a la tercera edad, abarca también personas con algún tipo de dependencia. El primer paso será siempre una entrevista previa para «coñecernos, poder entender eu que se necesita e expoñelo sempre de acordo coa familia, e co usuario. O primeiro contacto é fundamental. Outra das vantaxes do servizo é que son autonóma (con seguro de responsabilidade civil) e adáptome en todos os aspectos».