Francisco Pico, de Espectáculos Pico: «Ao primeiro non me causaba sensación o reguetón pero agora si que o admito»
A MARIÑA
Actualmente el alfocense es de los más veteranos en Galicia trabajando en contratación musical, lleva más de cien orquestas y grupos
22 mar 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Hace unas cuatro décadas, Francisco Pico Losada (Carballido-Alfoz, 1951) comenzó en el oficio a escala geográfica mucho más pequeña que hoy, pues su empresa trabaja ya para toda A Mariña y Occidente astur: «Nas zonas que traballamos nosoutros, máis grandes, máis pequenas, a xente quere que haxa festa porque é un motivo de reunión familiar e de amizade e atrae xente de fóra. Agora son máis caras porque hai moitísimos máis gastos, igual que a nivel administrativo e de permisos dán máis que facer». Ellos, pues la empresa la lleva con su hijo Rafael Pico Lorenzo, ofrecen a las organizaciones el servicio «integral» del espectáculo, considerando presupuestos limitados y que algunas orquestas han subido el caché notablemente. Él vio nacer las top.
En 1978 creó Promociones Artísticas Pico, que en la etapa actual es Espectáculos Pico. «Sempre fun un gran amante da música _señala_. De feito, gústanme todos os estilos e aprecio a calidade. Teño un oído fino que detecta o que o fai ben ou mal. Estando nos Escolapios en Monforte, grazas ao cura que nos daba clases de música, formamos un grupo para facer actos no colexio, incluso na misa dos domingos ás doce onde xenerou sorpresa que tivera un batería, que era eu». Sus inicios programando fueron en la sala alfocense A Naranxa. Era de su tío: «Empecei a axudarlle a buscar orquestras. Como as conseguía, de parroquias de Alfoz e O Valadouro viñan tamén a xunto de min». «Xa daquela tiña 17 en exclusiva», señala. Entre orquestas y grupos, cien hoy. «Teño unha ventaxa moi grande _prosigue_ que é que che guste a profesión. Levo anos e anos facendo festas e a maioría das parroquias siguen contando conmigo». La pandemia produjo en general un impass, que forzó anulaciones de eventos: «Foi un perxuízo grande para o sector pero eu preocupeime de buscar outras alternativas que se adaptaran e seguiuse traballando... porque algo de alegría tamén había que dar».
El Combo y Nueva Línea
La nueva era de las verbenas llegó con grandes grupos que arrastran fans, escenarios descomunales y derroche técnico. Entre las que gestiona Pico está El Combo Dominicano (en San Cibrao el día 1): «Están metendo moita xente nas festas». Cita más nombres de los que valora su feeling con el público y llegar a generaciones variadas: Gran Parada, Cinema, Charleston, Beatriz, Waykas, Claxxon, la mindoniense Principal, Tequila (número 1 en Asturias), Cayena, Cuarta Calle, Galilea, Tango, Los Key, Saudade, Nuevo Tango, Pontevedra, Solara, La Fórmula, Ritmo Joven o Panamá entre otras. O artistas como Américo, Extra o Ráfaga. Acaba de traer a La Conservera a Nueva Línea. De su primera vez en A Mariña y tercera en Galicia, dice, «foi un éxito, estou moi orgulloso. As redes sociais están aí e se eres viral como o son estas chicas, que é a novidade, é interesante traelo». Ya las había visto en Tenerife antes de su bum. Y continúa: «As festas cambiaron moito e vai seguir habendo cambios porque o público está adoptando hábitos distintos. No mesmo día traballamos para tres tipos de públicos diferentes: o que lle gusta bailar e saltar e está diante do palco comunicando cos músicos e os músicos con eles, o que simplemente lle gusta bailar, e o o que está na barra. Tamén hai outros ambientes, como o tardeo, que gusta, así como ter terraza». «Bailar non bailo _dice sobre sí mismo_ pero cando me dou conta estou levando o ritmo cos pés». ¿Y qué opina del reguetón? Contesta: «O meu estilo de música, o que máis me gusta, é o rock, pero son consciente de que hai que adaptarse aos tempos e agora esa música que ao primeiro non me causaba gran sensación, si que a admito. Agora entro de cheo na música, bachata, latino, todo o que está actualizado. Ainda que teño certa idade, o meu espíritu é joven».
«En contratación, o forte foi outubro e novembro do ano pasado. Como as abellas, traballamos do inverno para o verán e a estas alturas hai un 70 ou case 80 por cen xa feito para este ano»
La temporada fuerte arranca: «Vai ben. En contratación, o forte foi outubro e novembro do ano pasado. Como as abellas, traballamos do inverno para o verán e a estas alturas hai un 70 ou case 80 por cen xa feito para este ano. Hai comisións que me din que queren contar co mesmo grupo para todos os anos mentres eles sigan. Son conscientes de que se falta un mes, a metade do produto xa está collido». Gestionan un centenar de fiestas y se ocupan de ocio infantil, alquiler de escenarios e iluminación, atracciones, tributos, DJ’s, discos móviles, etc.
«Chegas a unha verbena ou sesión vermú e sempre atopas amigos. Nisto fixen moitos»
El relevo generacional es clave en la veteranía empresarial de la que esta es un ejemplo: «Xa cando eramos Promociones Artísticas Pico o meu fillo facía moito o Occidente de Asturias. No tema administrativo e das redes el está moito mellor ca min e estame axudando bastante. Para facer o contrato dunha festa non teño problema ainda que a nivel de facer unha contratación eu prefiro que sexa personal, para asesorar mellor á xente. Creo que así se fan mellor as cousas, ainda que hoxe hai correos e vídeos». Dice Pico que es «dos máis maiores que sigue traballando a nivel Galicia» a la vez que rememora a otro de los imprescindibles, Lito: «Como non me vou acordar! Sensato, honrado, traballador, e o que lle deu o cambio á verbena. Vía as cousas antes que ninguén e foi dos primeiros que empezou a meter á xente nova nas festas». «Eu sigo dicindo o mesmo: se non hai xente nova non andan». «Chegas a unha verbena ou a unha sesión vermú e sempre atopas amigos. Con esta profesión fixen moitísimos e siguen acordándose de min», subraya.
Una anécdota surrealista
Cierra Pico el repaso a su trayectoria con una anécdota «que non olvidarei na miña vida». Cuenta: «Nunha aldea veu unha noite de auga, tronos e aire. Marchou a luz e houbo que suspender a festa. Veu a comisión e díxome que fora con eles para pagarme pero en vez de levarme para unha casa ou centro social métenme nun cementerio. Ata pensei que eu non tiña culpa do mal tempo. Vai un deles a un nicho... e sacan os cartos que esconderan alí». En otra ocasión, un grupo se confundió de Castelo como lugar de la fiesta. «Desas hai moitas. Hai moitas anécdotas», finaliza Pico.