«O lugar onde escribía Cunqueiro na casa, no faiado, vainos tirar emocionalmente»

O escritor visitará mañá por primeira vez a Casa-Museo da Praza da Catedral


redacción / la voz

«Que Cunqueiro teña a súa casiña en Mondoñedo, onde a ten que ter, é una grandísima noticia». Quen así se expresa sobre a esperada e desexada apertura da Casa-Museo Álvaro Cunqueiro, que terá lugar este venres, é Antonio Reigosa (Mondoñedo, 1958), escritor, ensaísta, cronista oficial de Mondoñedo e responsable de Comunicación e Xestión Cultural da Rede Museística da Deputación de Lugo.

-O 1 de marzo do 2019 será un día histórico para Mondoñedo...

-Desde a súa morte no 1981, dunha maneira ou doutra, facendo máis ou menos, todo o mundo pensou que era evidente e necesario que Cunqueiro tiña que ter un sitio de referencia en Mondoñedo que recordase a súa vida e a súa obra, pero por corenta mil razóns non se chegou a concretar ata ben pasados os 2000 que era necesario un museo ou calquera otro tipo de instalación, aínda que o que importa agora é que por fin se abra a casa.

-Imaxino que xa a terá visitado...

-Pois non, aínda non a visitei fisicamente, pisareina por primeira vez o día 1, pero teño referencias da empresa de montaxe e da páxina web na que o fundamental vese todo. E aparte coñezo o proxecto.

-E polas referencias que ten, que destacaría?

-Creo que o lugar onde escribía Cunqueiro na casa, no seu cuarto, no faiado, vainos tirar emocionalmente. Seguro que as outras partes do edificio cos seus paneis informativos, fotos, textos, etcétera van axudar a comprender a figura de Álvaro Cunqueiro, sobre todo á xente que non ten esa referencia, non é lectora ou non é de por aquí. Pero coa perspectiva que temos nós, os mindonienses, e en segundo lugar a xente que temos contacto coa literatura galega, coa súa historia e a importancia de Cunqueiro, a parte persoal é a que nos vai motivar máis. O cuarto que el usaba para escribir, ler e durmir porque hai que ter en conta que Álvaro Cunqueiro foi un escritor profesional, algo que hoxe en día no sistema literario galego é practicamente inviable se non se fai unha combinación con outras profesións e recursos para poder vivir.

-Que importancia ten nos nosos días o legado de Cunqueiro?

-Os anos de vida del foron moi convulsos, difíciles. Parten dun adolescente que se inicia coñecendo a Segunda República, que se implica no galeguismo e no movemento cultural, e que no 36 pasa como do día á noite, todo se confunde e se complica. É o calvario polo que ten que pasar el do ano 36 ao 47, cando comeza a recuperar o contacto co galeguismo. Paréceme que unha vez se entendan as peripecias vitais desas circunstancias históricas e persoais, e como volve integrarse no sistema literario galego en galego escribindo nesa casa precisamente obras como Merlín e familia, na súa obra vai gañando o literato, o gran creador, o escritor, o articulista, o poeta. Co paso dos anos a obra de Cunqueiro gaña en recoñecemento, pero non en calidade, que xa a tiña.

 -Co rural despoboándose ou a auxe das novas tecnoloxías, que queda da realidade máxica de Galicia que foi capaz de transmitir Cunqueiro?

-Daquelo non queda moito ou case nada. O mundo cambiou moitísimo, o propio Mondoñedo cambiou moitísimo. O rural xa non ten esa forza que tiña nos mercados semanais, nas feiras mensuais... Non sei que pasaría cun Cunqueiro vivo hoxe escoitando desde a mesma ventá ou desde o mesmo faiado o ruído das rúas de Mondoñedo. Non queda ese rural, pero en cambio a literatura de Cunqueiro é transversal a épocas e circunstancias históricas. É un fabulador, un creador imaxinativo, e por tanto os seus mundos están na súa cabeza, non literalmente no espazo no que viviu.

«O que me pide o corpo agora como cronista é volver ao Cunqueiro máis puro, ao da mocidade, ao que fixo un retrato apaixoado de Leiras Pulpeiro nun artigo de La Voz de Galicia no ano 1930»

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
2 votos
Comentarios

«O lugar onde escribía Cunqueiro na casa, no faiado, vainos tirar emocionalmente»