«Se hai tres anos me din que hoxe ía estar así, diría que era imposible»

La Voz

LEMOS

19 feb 2011 . Actualizado a las 06:00 h.

Hace dos meses que Juan José López Fernández, de 39 años, se quedó en el paro y regresó a Lugo tras una década en Canarias -«traballando sempre en empresas de Lugo», dice- como jefe de obra y director de ejecución. Arquitecto técnico e ingeniero de edificación, confiesa que en este momento su mayor preocupación no es económica sino emocional: «Sempre tiven que facer e agora véxome na casa, na mellor época da vida para traballar e sen que te queiran en ningún lado». En este tiempo ha buscado ofertas y echado mano de contactos, pero ni así aparece un puesto. «Tal e como está a cousa non pretendo ganar 3.000 nin 2.000 euros. Se encontro un traballo no que me paguen o que cobro no paro, uns 1.000 euros, pílloo. O que quero é ter o tempo ocupado [...] Ata estiven mirando para montar unha empresa, pero véxoo todo bastante mal», dice.

Mauritania no Juan se plantea estudiar alemán para optar a la oferta de Merkel. «Aínda non sei se o estudarei, pero prefiro emigrar a Alemaña ou a Inglaterra antes que a Mauritania ou aos Emiratos Árabes, onde hai algo de máis traballo pero moi pouca seguridade», indica. López es uno de los damnificados por el final del bum de la construcción. «Ata hai uns anos nin no paro atopabas xente para traballar na construción. Ganábanse moitísimos cartos e aquelo tampouco era normal, o sector estaba desmadrado [...] Se hai tres anos me din que hoxe ía estar así, nesta situación, diría que era imposible».