Ellos llevan más de 40 años siendo amigos: «Quedamos todos os sábados para ir de viños e poñémonos a cantar»
YES
Son cuatro parejas de Malpica y todos ellos se apuntan a un bombardeo. «No entroido sempre organizamos algo», dicen. Ni los años de emigrantes en Suiza pudieron con esta amistad. Es a prueba de bomba. Son la Tropa dos Pardo
21 ene 2025 . Actualizado a las 05:00 h.Hay amistades que son para toda la vida. Inquebrantables. Eso lo saben muy bien Roberto Pardo y su mujer, Carmen, que llevan más de 40 años siendo amigos de Adriana y Carlos. Ni la emigración a Suiza de este matrimonio de Malpica ha podido con las ganas de reírse juntos y de disfrutar de estas dos parejas, que son mucho más que amigos. Pero también Roberto logró integrar en la pandilla a sus dos hermanos y a sus respectivas parejas, Alfredo y Lucía y Juliana y José Manuel. En este caso, ellos son mucho más que familia, porque no hay fin de semana que no queden estas cuatro parejas para ir de vinos por los bares de Malpica.
La alegría de esta cuadrilla es tal que allá donde van llevan sus cantos de taberna por bandera. El que empieza siempre es el líder, Roberto. Por algo, son conocidos en esta localidad de la Costa da Morte como la Tropa dos Pardo. Pero si uno es alegre y le gusta la diversión, el de al lado no se queda corto. No necesitan mucho más para pasarlo bien. Y así llevan inseparables desde que Roberto y Carmen regresaron de Suiza en 1991. «Adriana e Carlos eran amigos nosos de toda a vida. E eu son o máis novo dos irmáns. Cando viñemos de Suíza empezamos co cachondeo de quedar todos xuntos. E aí foi cando tamén comezamos a andar polo entroido e a organizar algunhas cousiñas», dice este vecino de Malpica, al que no le falta alegría para salir todos los fines de semana y que cuenta que se conocían de niños: «Sempre andamos xuntos, levamos toda a vida. Hai polo menos máis de 40 anos. E despois a miña muller traballou con Adriana, facendo as redes dos barcos. E aí foi cando xa empezaron a falar de quedar con máis frecuencia», comenta. Una amistad que siempre se mantuvo a pesar de los años y de la distancia, y cuando regresaban de Suiza para pasar las vacaciones, las reuniones con ellos y con sus hermanos eran sagradas.
Estos ocho amigos tienen una cita ineludible todos los sábados y domingos por los bares de Malpica. Además, no necesitan ningún tipo de animación porque ellos ya llevan la banda sonora incorporada. «Cantamos todos xuntos. A min sempre me din que mellor que empece eu e que o resto xa me segue. E, como non teño problema, pois así tamén probamos novas cancións, que a maioría son populares aínda que tamén hai algunha de carallada». Las ganas de pasarlo bien ya vienen de serie, porque no fallan ningún día al mediodía durante el fin de semana: «Quedamos sobre as dúas da tarde para ir de viños e despois marchamos a comer cada un para a súa casa. E o domingo igual. Tamén podemos quedar as nove da noite os sábados, pero aí tanto eu como a miña muller xa non nos animamos tanto, porque no inverno danos máis preguiza, pero ás outras parellas si que quedan tamén». Y siempre por Malpica. Porque como dice Roberto, hay que dar ganancia a los bares locales, pero también lo hacen porque les resulta mucho más cómodo. «Nós imos de viños e non nos gusta ter que coller o coche. Así quitámonos de preocupacións. E despois, é verdade que se imos a un bar, ao día seguinte imos a outro. Para que non se nos enfaden. Porque en canto empezamos a cantar e a facer ambiente, rapidamente se enche», comenta bromista.
Le viene de familia
Cuenta también Roberto que las ganas de divertirse le vienen de familia, concretamente de su madre, porque su padre era una persona muy seria. «E tamén por un irmán do meu pai que lle chamaban Pepe da Mesa, e que tamén lle gustaban moito os chistes e a alegría». Pero si hay una época especial para esta pandilla de marchosos, esos son los carnavales. Ahí no escatiman nada. «Debemos de ter máis de 40 entroidos. Porque Adriana sempre nos convence para non repetir. E cada ano facemos un. Pasámolo moi, moi ben». Tanto es así que crearon algunas tradiciones en Malpica como la de ir repartiendo filloas y llevar bebidas para todo aquel que quiera: «Eu que sei a cantidade de filloas que facemos. Diso encárgase Adriana. E ímolas repartindo. Outra vez tamén levamos xurelos salgados con cachelos. E cada vez que abríamos a tapa da pota, viña un cheiriño, que todo o mundo se achegaba canda nós», asegura este genio y figura. E incluso organizan un particular entierro para dar por finalizado el carnaval: «O último domingo facemos o enterro de Faustino. Normalmente vén unha charanga e un tractor que nos deixa o Concello para poder mover a Faustino. Que é un boneco moi ben dotado, por certo. E preparámolo a mar de ben. Mercámoslle un traxe e todo. E facemos a festa para todo o mundo», confiesa.
Roberto también tiene muy claro que gran parte del mérito de que la pandilla siga manteniéndose unida a lo largo de los años es de las mujeres: «Hai que agradecerlles que elas tamén seguen o noso ritmo e gústalles saír por aí. Porque se non fose así, seguramente non quedariamos tanto».
Las riñas nunca van a más
¿Y alguna vez discuten? Roberto responde: «Claro, pero cando marchamos para casa xa queda en nada. Nunca vai máis aló», indica en alusión a los roces típicos que siempre se dan cuando hay mucha confianza y mucho cariño. Porque esta pandilla no son solo de los que están cuando hay risas y ganas de fiesta, sino que también han demostrado que están a la altura de las circunstancias en los malos momentos. «Miña muller enfermou de cancro e nós xa non quedabamos porque estivo moi mal. E eles deixaron de cantar faltándolles nós. Pero grazas a Deus, miña muller mellorou. E ela xa me dicía que fose con eles, que todos deixaran de cantar porque nós non iamos con eles. Pero agora xa está ben, e apúntase a vir con nós. Foi unha sorte moi grande, porque nunca pensei que se puidese salvar», comenta emocionado Roberto, feliz de volver a juntarse con sus amigos de siempre y de poder planear con alegría los carnavales. «Agora xa cantamos todos. E ás veces tamén vén un compañeiro noso, que se llama Óscar e que toca o acordeón, ademais do órgano. E cando estamos todos é un espectáculo. Onde nos xuntamos, aquilo énchese. Todos contentos», dice. Claro que sí, Roberto. Por muchas xuntanzas más, muchos cantos de taberna y muchas ganas de vivir y celebrar. Porque vosotros sí que sabéis disfrutar de la amistad.