Gayoso: «Fermín é o meu gran amigo de andanzas e case quedo sen el»

A «Luar» chegou o maio, pero sen público. «E non é o mesmo», di o presentador máis veterano de TVG, que vai ao plató os venres e vertebra a semana con teletraballo e fogar, compras no súper e paseos co can. «O que máis me doe é o corazón», confesa. Pero a súa é unha sorte inusual: ter vivos aos seus pais, de 97 e 99 anos

Xosé Ramón Gayoso, nunha foto de arquivo
Xosé Ramón Gayoso, nunha foto de arquivo

Ademais de no Luar os venres, ao periodista de pasado deportista Xosé Ramón Gayoso (A Coruña, 25 de abril de 1956) pódeselle ver a diario desde as ventás do seu barrio, preto de Riazor, paseando co seu can, Fermín. «Eu antes a Fermín xa o quería, e agora o quero aínda máis!», confesa este veterano da televisión galega que dá, máis que guerra, cariño, e sementa no cotián, coma na tele, un sentido tranquilo do humor por onde vai. «Todo o entorno está ben e seguimos facendo o programa, pero non é igual. Se non hai público, non é o mesmo», di Gayoso, que mantén «un perfil baixo»; disque é algo que vai coa natureza del.

-Como levas a situación, un «Luar» de mínimos sen público e as entrevistas con distancia de seguridade?

-Dende o momento en que non tes público, non é o mesmo. Esta é unha reconversión, non queda máis remedio. Dende o momento en que se entende que somos un servizo esencial, que debemos seguir facendo compaña á xente, fenómeno, hai que poñerse.

-O teletraballo vénlle acaído ao medio televisivo. Teletraballa?

-Claro!, pero isto do teletraballo ten unha parte complicadísima, sobre todo cando xa tes uns anos...

-Tampouco son tantos, non chegas á franxa dos que saen de 10.00 a 12.00.

-Teño 64 e, home, o da tecnoloxía gústame. Quero seguir enganchado a ela, pero sinto que vou no furgón de cola e botando bofe! Se me comparo coa miña filla, Ana, que ten 29 anos, véxome regular. Eu prefiro estar catro horas nunha reunión cos compañeiros, mirándonos e falando, que unha hora de teletraballo. Será que non estamos afeitos...

-Algo falta. Achegarse ou pasar unha man polo ombro, esencial... non?

-Non sei cal será o futuro dentro de 2.000 anos, pero quero pensar que o ser humano seguirá sendo o vértice de todo. A nós, desde logo, fáltanos algo. Tiñamos esa parte de socialización que está vetada por necesidade. Isto mantente desacougado no persoal. Aínda que te digas: «Eu son afortunado, que teño a sorte de ter ben aos meus e de poder seguir traballando». Pero isto obriga a seguir unha rutina co ordenador, todo co obxectivo de que o venres hai que ir ao plató e facer un programa con todas as ganas. Por moito que queiras abstraerte, tes que estar ben informado.

-Hai que desconectar de vez en cando por supervivencia mental?

-Si, claro. Este virus colleunos a traizón. Decatámonos cando xa estaba dentro das murallas.

-O «carallovirus», que lle din.

-O carallovirus, si, que nos pillou non sei pensando en que, e instalouse nas nosas vidas dunha maneira tan violenta. Antes levantábaste coas audiencias e agora con centos de mortos. Tendemos a poñer o foco no positivo, «A ver cándo saímos», «Isto xa empeza a ir a mellor». É dramático porque a xente morre. Pero tamén é normal tratar de fuxir da traxedia. La vida es bella, non?

-O maio sempre chega, vén a primavera, con sol e esperanza case sempre.

-A esperanza é o único que nos queda. Despois, está a actitude de cadaquén nunha situación deste tipo. Iso é o único que te pode salvar.

-Véxote dende a ventá co can. Como levades o día a día?

-Ben. Eu a Fermín xa o quería, pero agora aínda o quero máis... É o meu gran amigo de andanzas pola rúa. Din que os cans e os donos acábanse parecendo. Eu, polo meu carácter, son unha persoa sociable, de natureza. Xa era así de pequeno, como a xente que me educou. E sigo sendo. Co fenómeno da tele, ese efecto que provoca de ser unha persoa popular, de que a xente te coñeza, pois se queres, iso agrandou máis a socialización. Gústame falar coa xente, e isto de repente non ocorre, e penso que Fermín tamén o nota. É un can que cando me paro a falar con alguén el tamén quere saudar, sóbese para que lle dean a caricia. Somos así. Estes días sae á rúa receoso, coma sabendo que non se vai poder parar con cans nin con xente. A comunidade canina coa que coincides vante contando que o levan coma ti.

-Que tal na casa, acouga ou sofre?

-Estamos a miña muller, Lola, e mais eu. E Fermín! Estamos todo o día con el. A nosa filla está en Santiago e ela tamén ten can, e vámolo levando ben.

-O can é o mellor amigo do home e da muller. Agora máis que nunca?

-Cada un establece a relación á súa maneira co can. A min sempre me gustaron, pero non era algo co que se lle puidese dar a lata aos pais. Non estaban os tempos aqueles, os sesenta, cando eu era cativo, para ter un can na casa. Non xurdira a moda das mascotas. Cando fun maior e tiven a miña filla aí si vin a oportunidade, dixen: «Esta é a miña!». Alá fun eu. Tivemos a Golfo, que estivo con nós once anos, e agora está Fermín, que estivo moi maliño polo mes de xaneiro-febreiro. Se o coronavirus afectase aos cans, eu non sei... Fermín deixou de comer, e cando deixa de comer hai que levalo ao veterinario inmediatamente, porque é síntoma de que está mal. Foi brutal, afectoulle ao corazón, ao pulmón, ao fígado, ao páncreas... E ao final conseguírono sacar adiante pese ás poucas posibilidades. Xa non contabamos... Case quedo sen el, e aquí está. Agora con medicación, pero el nesas cousas non repara [risas] porque como xa lle vou dando eu a medicación... Dáslle a pastilla cun pouco de xamón de York e tira pa’ diante. El é para min un salvavidas, axuda, axuda moito a levalo. O confinamento é duro, aínda que na casa haxa moito que facer...

-Tómalo con calma ou es dos da escalada de actividades caseiras aos que non lles chegan as 24 horas do día?

-A min o feito de ter un traballo e ter can xa me vertebra o día. O ritmo de vida que tiña desapareceu de súpeto. Establecemos unhas horas de teletraballo e eu aquí na casa trato de facer as tarefas propias dela. Levántome, despois a almorzar, despois a facer a cama, despois a ventilar a casa, a varrer, a meter a roupa na lavadora, a colgala para que seque, a dobrala, a metela nos armarios. Iso antes facíao Mary Poppins, non? Mary Poppins agora está moi ocupada. Isto hai que facelo, aceptar esa filosofía da aceptación. Hai moito que facer, non procede o me apetece ou non. Desgraciadamente, pola nosa educación, a directora do fogar é a miña muller, que tamén traballa. É enfermeira. A entrega humana que teñen elas aos demais, pero de sempre, non só de agora, é abraiante. Todo o que se poida dicir é pouco. Aínda que hai momentos, non podo falar de medo. As medidas hixiénicas é algo que vas aprendendo. De Corea do Sur díxose que o seu segredo para ter a actitude de defensa, que non tivemos nós ao principio por ignorancia, eran dúas crises anteriores.

-Sempre te amosaches coma un ser agradecido ao que lle deu a vida. Segues sentindo o mesmo agora?

-Si. O amor é a constante na miña vida. Sen el, non ten sentido. Mira que falamos da saúde, pero eu penso que por diante da saúde está o amor. Se algo nos doe hoxe é non poder estar cos outros, compartir. Non dá saúde o amor? Non é o feito de tomar un viño, que eu vouno tomar igual na casa. É o que supón tomalo con outro. Falta o cariño de sempre. Non estamos feitos para vivir en soidade. O que doe realmente é o corazón. Vivir amando é o meu aire para respirar. O amor vese a veces como se só fose o dos bicos, pero a veces esa palabra é o contrario: o sacrificio, o esforzo, dicirlles a verdade aos que queres. Amablemente, hai que intentalo sempre.

-A familia é para ti case un superpoder. Como están os teu pais?

-Aí está o meu pai con 99 anos, e mamá con 97. Como me dixo un sabio da rúa: «Que sorte tes, que os pais non che morren. Van indo...». Tiveron unha vida longa e feliz. Cando os meus pais non estean aquí, haberá un desgarro, pero tamén, aínda que alguén non o entenda, farei unha festa. Para brindar pola vida.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Comentarios

Gayoso: «Fermín é o meu gran amigo de andanzas e case quedo sen el»