Nerea Barros: «Sempre crin nun amor para toda a vida»

YES

CLEMENS BILAN

«A estación violenta» é a nova estrea de Nerea Barros, que chegou ao Festival de Cans «coa lingua fóra» e directa do hospital. «Díxenlles: "non, alta voluntaria"», conta a actriz, que saca tempo para nós e conta que por fin está limpa. A ela non a tumba nin o zika

30 jun 2018 . Actualizado a las 05:00 h.

«Tiven unha semana de loucura, con ingreso no hospital e todo», cóntame Nerea Barros cunha naturalidade que xa che deixa fóra de xogo ao instante. A medida que fala, descóbrese como unha muller forte e apaixonada á quen xa lle asoma o instinto de maternidade, aínda que non lle gusta facer plans a longo prazo: «Levoume moitísimo tempo, pero aprendín que é un erro visualizarte. Si que tes que ter obxectivos e agarrarte a eles e loitalos, pero é imprescindible vivir cada momento. Soamente temos unha vida e igual mañá non existe».

-Como te atopas?

-Agora mellor. Xa estivera no hospital e estaba tomando o que me deran, pero ao chegar a Galicia, como que explotou toda a sinusite e rodei cunhas dores insoportables que me fixeron volver de urxencia. Quixéronme ingresar e darme corticoides, morfina e antibióticos de cabalo e dixen: «Non, alta voluntaria e darme todo para casa», para poder rematar a rodaxe e vir a facer as presentacións ao Festival de Cans.

-Pero estás mellor, e ademais estamos de estrea.

-Si, xa estamos de estrea con A estación violenta, cheguei coa lingua fóra, pero puiden entrar a facer unhas declaracións e agradecerlle moitísimo ao público que a vira.

-Claudia, a túa personaxe, é enérxica, pero está un pouco rota.

-Si, de feito está tan rota que morre de sobredose e está moi maliña de cancro. A historia a verdade é que era outra, pero a montaxe cambiou por completo coa mirada da directora e hai certas cousas e preguntas que quedan ao aire para que as interprete o público. Claudia era unha tipa diferente, sen pais, criouse cos avós, cun desapego e un trauma con esas bisagras que che dá a familia. É intelixente, pero tamén con moito lume e moitas ganas de esnaquizarse a si mesma.

-Ten unha dualidade.

-Si, ten esa dualidade de querer rebentar o mundo, pero, á vez, rebentarse a si mesma. Porque non se atopa, está perdida, escachada. E a súa parella ideal, outro lume coma ela, é Manuel, eles non poden estar xuntos porque se matarían. Entón decide agarrarse a outro home que a quere moito e lle dá unha estabilidade, colócaa noutro lugar e báixaa, é o seu contrapunto. Pero Manuel sempre está aí, cando regresa pola súa intimidade a Galicia búscao, porque necesita esa conexión. Foi polo mundo intentando buscar a súa vida e deuse conta de que o mundo non a quería tanto a ela. E de súpeto descubriu a enfermidade e volve recuperar aquilo que quería deixar atrás pero que realmente é o único que lle dá a vida, que é a súa historia e o seu pasado.

-Que difícil esa decisión entre o que queres de verdade e o que che convén.

-Totalmente, aí estamos os seres humanos. Esta é unha personaxe moi límite, pero os seres humanos estamos continuamente tomando este tipo de decisións moi complexas con cousas incluso moi pequenas. Pero hai ditos que din que a decisión conta, pode cambiar a túa vida. É sempre moi difícil, e nesta personaxe imaxínate, é un rebumbio. Hoxe estou ben, mañá estou mal... non sei moi ben o que quero porque estou perdida, pero quero todo e á vez non quero nada. Cando non quere nada busca a heroína, e cando quere todo canta, porque é unha artista. Pero nunca chega a nada porque é incapaz de levar as cousas á terra, vive demasiado no aire.

Alberto Pérez Barahona

-E ti, como Nerea, con que tipo de amor quedarías se tiveses que elixir?

-Uf, é complicado, miña nai, complicadísimo. Non o sei, pero eu penso que co pasional, fíxate.

-Debe de ser tremendo saír dunha adicción coma a que ten ela.

-É practicamente imposible. Todas as drogas son moi difíciles, cada unha ten as súas circunstancias e os seus procesos. A heroína é algo imposible, xa che din que cun pico dunha heroína da máis marronciña, que é a máis pura, as túas células detectan unhas substancias fortes e no teu cerebro e a nivel neuronal experimentas unha felicidade absoluta, algo que non tes cando estás perdido. De súpeto estás en paz, en comuñón co mundo e feliz. E claro, é un enganche moi duro. Eu vin mulleres en urxencias con síndrome de abstinencia da heroína e é como se estivesen morrendo de dor física, mental e emocional. Horrible.