«A miña novela non é maniqueísta»

En «Granito», o escritor vigués ficciona os asasinatos de Nigrán de 1994


vigo / la voz

O ano 1994 quedou marcado polo asasinato de catro persoas nun chalé de Nigrán a mans de dous policías. Álex Alonso (Vigo, 1968) novela aquel suceso en Granito (Xerais), co que obtivo o Premio Torrente Ballester.

-Por qué lle interesou o tema?

-No seu tempo, polo feito de que dous policías asasinasen a toda unha familia. Despois, recordoume á novela de Truman Capote, A sangue frío, e vin que tiña moito potencial literario.

-Deulle respecto narrar uns feitos tan dramáticos e con protagonistas vivos?

-Eu son de San Miguel de Oia e toda esta historia pilloume moi próximo. Tiven claro dende o principio que non quería entrar en ningún tipo de labor investigadora nin contactar cos protagonistas. Nese aspecto dábame reparo.

-Como afrontou o tema?

-Dende a ficción, valéndome das crónicas xornalísticas da época, que non deixan de ser unha literatura de non ficción. Tomei como referencia espacial os xornais dende un mes antes dos asasinatos e seleccionei todas as noticias que me pareceron interesantes para reconstruír a trama. Despois, inserín os personaxes nese contexto político, social, deportivo, cultural e económico para chegar ao momento crucial.

-Ese contexto é coma un segundo libro no que fai unha crónica do Vigo dos noventa.

-Si, reflicte o que estaba saíndo nos xornais da época. O resultado é coma se fose un pequeno xornal no que aparecen as novas locais e internacionais con todas as seccións que teñen os xornais.

-Hai vivencias persoais?

-Cando se escribe sempre aparecen cousas. Eu traballei cinco anos no Dublín, así que a crónica nocturna ten algo diso.

-Tomou partido na trama?

-Creo que non, tampouco é algo que quixese facer conscientemente, pero non resulta ser unha novela maniqueísta; cada personaxe ten os seus prismas. Evidentemente, os policías teñen os tratos máis negativos porque son os criminais.

-Como vai ser a partir de agora o seu camiño literario?

-A min gústame escribir, pero no eido literario, cando rematas unha novela, sempre tes que partir de cero; ninguén vaime garantir que se publique o que faga ou que sexa ben acollido. Danche, iso si, moito máis ánimo e confianza para afrontar outro proxecto literario, pero tes que arrancar de novo. Non sei como será o futuro. Eu afronto a literatura coma un hobby.

-Ten un estilo propio e reconocible?

-Non sei. Nese tema, creo que son os de fóra quen ven mellor as cousas, eu non son consciente. Hai xente que me di que Granito ten o estilo do meu anterior libro, Tempos de bebidas isotónicas e fast-food (Xerais), pero é algo do que eu non me dou de conta. Eu me poño a escribir, pero sen máis.

Conoce nuestra newsletter con toda la actualidad de Vigo

Hemos creado para ti una selección de noticias de la ciudad y su área metropolitana para que las recibas en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
3 votos
Comentarios

«A miña novela non é maniqueísta»