Sindo, poliédrico hombre del deporte

Xosé Ramón Castro
X. R. CASTRO VIGO / LA VOZ

VIGO

Sindo, con la bufanda del Santa Mariña, club que el permite mantener el vínculo con el deporte.
Sindo, con la bufanda del Santa Mariña, club que el permite mantener el vínculo con el deporte. XOAN CARLOS GIL

Fue jugador profesional y aficionado, cuidador de campo, practica atletismo y con 67 años ejerce de masajista

26 ene 2026 . Actualizado a las 05:00 h.

Comenzó a jugar al fútbol desde muy pequeño, fue profesional durante once años alcanzando la primera plantilla del Celta y tras un largo periplo, acabó sus días en el Juvenil de Ponteareas, club que le abrió la puerta para que, como trabajador municipal, se ocupase del cuidado del campo de Pardellas durante tres décadas. De un modo paralelo, jugó en Veteranos en el equipo Hermanos Santomé. Además, aprovechó sus ratos libres para hacer un curso de masajista en Pontevedra y, a día de hoy, jubilado, colabora atendiendo a los futbolistas en la camilla en la UD Santa Mariña, uno de los clubes de referencia del fútbol base en Vigo. También se ha convertido en un atleta de populares, con una prótesis en la rodilla y tras superar un infarto. Esta esa la polifacética historia de Sindo González Gregorio (Vigo, 1957).

«O deporte é algo que me encanta a e algo que se me dá ben, que me fai sentir moi ben», comenta Sindo para resumir sus 68 años de vida. De muy pequeño, ya fue reclutado para darle patadas al balón: «Incluso antes de estar federado os meus amigos maiores xa me levaban a xogar con eles, debía de ser que lle pegaba bastante ben», recuerda de sus primeras patadas por los barrios de Vigo.

El fútbol federado no tardó en tocar a su puerta. «Empecei cuns amigos no Lavadores de infantís, de aí pasei ao Turista en xuvenís e, logo, xoguei co equipo de Terceira División, fichoume o Celta e estiven catro campañas, dúas delas, cedido: unha no Pontevedra e outra, no Lleida. Despois, tívenme que buscar a vida, fin a Xaén, cinco anos no Arousa en Segunda B, despois unha tempada no Atlético Baleares, volvín para o Arousa, e logo estiven no Arenteiro e nas últimas tempadas, xa non como profesional, estiven no Xuvenil de Ponteareas». Una trayectoria que confirma el potencial del aguerrido y entregado defensor que fue. Como celeste, hizo varias pretemporadas con el primer equipo «e debutei na Copa do Rei contra o Ourense», recuerda.

Su último año como profesional llegó en el Arenteiro, en Segunda B, en la 88/89, y al año siguiente, comenzó como futbolista aficionado en el Juvenil ponteareano. Su llegada a la localidad iba a ser para 30 años. «Cando cheguei, pedín un posto de traballo e estiven traballando no Concello de Ponteareas 30 anos no mantemento do campo de fútbol de Pardellas, e alí me xubilei». Durante esas tres décadas, ha visto varias inundaciones del campo por temporada, con incidencias especial para las sufridas en el 2012. «Naquel ano houbo trece inundacións e nunha delas a auga do río Tea cubriu os longueiros das porterías». En cada crecida tenían que tomar precauciones para no perder el material: «Contabas que cada inverno, algunha vez que ía entrar para dentro e cando vías como estaba o río xa intentabas poñer máis arriba a roupa e a maquinaria».

Sindo, que se declara felizmente jubilado, aprovechó el tiempo para buscar otra conexión con el mundo del deporte: cuidar a los jugadores. Por eso hizo un curso de masajista en Pontevedra. «Tiña un amigo, agora falecido, Severino, que xogara no Porriño e lle gustaba moito a idea de facer un curso, me animou. En algo que me gusta moito, dáche satisfaccións, e algunha decepción. Tratas a un futbolista que ten unha contractura ou outra cousa e se o sacas adiante, é unha satisfacción moi grande».

Como masajista, hizo sus primeros pinitos en el Candeán antes de atender la invitación del Santa Mariña. En Cotogrande lleva 20 años de servicio y pensó en dejarlo el pasado verano, pero le tira tanto que no pudo. «Este ano estiven pensando en deixalo, pero ao presidente lle apetecía que seguise un ano máis e a min tamén me apetecía», comenta mientras especifica que lo hace «por «hobby». «Non me lucro co que me pagan alí, é unha colaboración, unha cousa que me gusta». Sindo reconoce que la camilla es el lugar en donde se sueltan los jugadores. «É como un confesionario: eles cántanche, eu pregúntolles polos estudos, falan... É un rollo moi bonito. Estou moi contento co traballo que fago alí», resume.

Runner con prótesis y stent

La última faceta que descubrió Sindo en su vida es la de atleta, en este caso, para acompañar a su hijo. Pero su debut en una carrera de 5 kilómetros de la Vigo +11 no pasó desapercibida, porque este polifacético personaje corrió con una prótesis en la rodilla izquierda y después de superar un infarto. «Liome o meu fillo, que está correndo ca SD Compostela. Eu teño unha prótese no xeonllo esquerdo, e un infarto que me deu no 2017, do cal me recuperei moi ben porque tiven a sorte de entrar nun programa de rehabilitación e a verdade é que foi moi ben, con controis periódicos, e todo está perfecto». La faceta de runner le conquistó, ya hizo una decena de pruebas de cinco kilómetros y ahora planea irse a Ibiza a una prueba con su vástago, pero no para verle, sino para correrla. «É algo que engancha moito», reconoce.

El libro de la vida deportiva de Sindo no acaba aquí, porque a día de hoy mantiene el vínculo celeste a través del equipo de veteranos. «Xoguei e sigo. Agora, xogo menos pero estou no corpo técnico, estiven de adestrador, tamén de axudante de Moncho Carnero. Agora, o adestrador é Nacho Cantero, pero por motivos laborais, tivo que desprazarse a Valladolid e estou levando eu o equipo». Un no parar.