Fran Lareu: «Ramiro é coma un can adestrado e a súa única ocupación é chegar ao máis alto»

O actor encarna ao enigmático Ramiro no «thriller» portuario «A Estiba», que se emite os domingos no horario de máxima audiencia de TVG


redacción / la voz

Durante un descanso na súa intensa xira teatral con O meu mundo non é deste reino de Teatro da Ramboia; Crónicas do paraíso, de Sarabela Teatro, e Animal Sagrado, de Aporía Escénica, Fran Lareu fala do enigmático Ramiro, o seu personaxe no thriller A Estiba, que se emite cada domingo no prime time de TVG.

-Que pode contar de Ramiro?

-Ramiro é un personaxe moi peculiar. Ten un pasado escuro inmerso baixo a influencia de Emilio Fortes. É un personaxe que ten máis caras das que se poden ver nun principio. Ten moitas arestas e moitos recunchos que como actor son moi interesantes de explorar. Penso que conseguimos reflectir todas esas caras que ten, aínda que a que pesa é a máis escura. Penso que non tardaremos en descubrir a un Ramiro un pouco máis amable. Ao fin ao cabo é un ser humano [ri].

-O subinspector é un dos personaxes máis escuros de «A Estiba». Como se enfronta a el?

-Cando comezamos a preparar a personaxe de Ramiro, falando co director da serie e co equipo de guión, contábanme por onde ía a trama e o que tiñan previsto para el. Tiñamos unha liña moi clara debuxada para Ramiro e se, por exemplo, vemos o primeiro episodio outra vez, veríamos detalles desas dúas facetas que ten Ramiro, tanto o lado escuro como o que ten máis alá.

-Por que Ramiro é un personaxe, aparentemente, tan frío?

-A falla de empatía responde a unha falta importante de referentes que acheguen un lado máis humano. Emilio Fortes é como un pai pero non é un pai. É o seu referente, pero non é o máis idóneo para el. Hai un punto co que non acaba de sentirse cómodo e que intenta romper e ir máis alá.

-En «A Estiba» Ramiro é o brazo executor de Emilio Fortes. A que se debe esa lealdade absoluta?

-Ramiro é coma un can adestrado e a súa única ocupación é chegar ao máis alto. Por iso confía en Emilio Fortes e por iso é o seu referente. Pero no momento no que cruza unha liña vermella comeza a dubidar. Xa se contou que Ramiro non se desfixo do disco duro que contén unha gravación perigosa para Emilio. Ten un ás baixo a manga e non se sabe que é o que vai pasar con el.

-Despois de facer auténticas barbaridades, Ramiro buscará a redención en «A Estiba»?

-Pode ser. Ramiro ten ese punto de conexión cunha parte de Ardora que está representada por Miguel (que interpreta Fernando Dacosta) que é un confesor de moitos personaxes da serie. Sabemos que tivo problemas co xogo e que intenta axudar á xente que foi como el para que se afasten desde camiño. Por iso creo que hai un punto de redención e que intenta ir cara ese lado. Pero para saber se o consigue ou non haberá que ver os episodios [rí].

-Agora tamén está de xira con «O meu mundo non é deste reino», de Teatro da Ramboia. De que trata esta montaxe?

-Con este espectáculo resultamos gañadores do primeiro certame Manuel María de proxectos teatrais. É unha montaxe que dirixe María Peinado no que comparto escena con Anxo García e está baseado na Farsa de Bululú, de Manuela María, que foi censurada durante a ditadura franquista. A peza é unha comedia en ton de farsa que fala dos totalitarismo europeos. Son temas de moita actualidade que está ben levar a escena. A vindeira semana estaremos en Sada, o 29 en A Coruña, e despois en Ortigueira e Riveira, e o ano que ven teremos máis datas.

 

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
0 votos
Comentarios

Fran Lareu: «Ramiro é coma un can adestrado e a súa única ocupación é chegar ao máis alto»