Miguel Anxo Fernández Lores: «Eu son un tipo de aldea»

El alcalde de Pontevedra, muy de cerca


Benvidos ao resumo do resumo dunha hora e media co alcalde de Pontevedra (BNG), toda unha experiencia. Lores (Sanxenxo, 1954) dálle duro a un cigarro electrónico e desprega o seu discurso, exhaustivo case sempre, e protexido pola mirada nunca esquiva dos seus ollos pequenos, pero intensos. Semella o camarada que quixeras sempre levar de troula e, posiblemente tamén, ao que elixirías como presidente da túa escaleira.

-Acaba de chegar de viaxe.

-Si, dun lugar do Brasil que se chama Foz do Iguaçu, e que ten un dos maiores acuíferos do mundo. Fun para explicar o modelo de mobilidade de Pontevedra. No concello saímos con frecuencia a explicar o noso modelo urbano. Cada mes temos que ir a tres ou catro sitios.

-Case vinte anos xa como alcalde...

-Eu fixen de todo na miña vida, mais na vida laboral teño 19 anos de médico e 19 de alcalde. Pero eu nacín na aldea e traballei no campo, nas bateas, na descarga de camións en Santiago para pagar a carreira, levei unha sala de festas e contrataba orquestras, xoguei ao fútbol, obviamente... Cando acabei a carreira estiven de médico en Mosteiro e en Samos.

-Mellor ser médico ou alcalde?

-Teño dúbidas. Ser médico é moi satisfactorio. A xente é moi agradecida. A alcaldía é máis complicada. Eu sempre poño o exemplo do contedor: se llelo pos lonxe protestan porque está lonxe, e, se llelo pos preto, chéiralles. As satisfaccións veñen cando ves cousas feitas.

-Non se cansa?

-Se traballas en algo que che gusta e tes un equipo que é unha xoia... No meu equipo, o máis parvo fai avións. Ti tes un proxecto para unha cidade e non o podes executar nin en catro, nin en oito, nin en doce anos. Hai que facer aproveitamento da experiencia. Logo están os que din que o poder corrompe, pero vai ser que non. Hai alcaldes que se corrompen o primeiro ano, porque son uns cacos, e outros non. Estar vinte anos é un activo.

-Cando entrou, pensou que estaría tanto tempo?

-Para nada. Nunca pensas esas cousas.

-Pontevedra ten un clixé no que vostede non pega moito.

-Eu son un tipo de aldea que estudei con bolsa toda a miña vida. Dentro dos 84.000 habitantes que hai aquí, ao mellor hai cinco ou dez mil que son o que lle chaman PTV, pontevedreses de toda a vida e de certos sectores. Son deses da posta de longo, o casino, os touros e a procesión da Peregrina. Eu cortei con iso. Mire, o alcalde tiña un palco na praza de touros e a muller repartía puros.

-Nunca foi aos touros?

-Nunca. Levoume meu pai unha vez a ver os ananiños toureiros. Se puidese, quitaríaos; é algo alleo a este país.

-De que está máis orgulloso?

-Desa percepción de autoestima que os pontevedreses teñen da súa cidade.

-Como era de pequeno?

-Tímido, delgadiño... Chamábanme «suave». Había pelexas constantemente e a min dábanme de hostias todos os días. Tamén fun sancristán e no verán traballaba nas patacas, no millo.

-Defínase en catro palabras.

-Perseverante: cando quero facer algo, ao final fágoo. Inxenuo moitas veces. Cústame traballo facer demagoxia. E excesivamente espontáneo. En todas as entrevistas que fago ao final penso: «Non debería dicir isto». E son retranqueiro, no bo sentido da palabra.

-E defina agora Galicia.

-Este país é un dos máis ricos do mundo, do que me sinto orgulloso, da súa xente tamén, cun clima excepcional. Temos de todo: auga, viño, monte, mar, enerxía... E temos que emigrar. Iso é porque alguén nos está fodendo.

-Gústalle bailar?

-Non sei bailar. Cantar si, bailar non.

-Pois dáme igual, elixa unha parella de baile: Carmela Silva, Inés Arrimadas ou Soraya Sáenz de Santamaría.

-Carmela, sen dúbida.

-Ten un lugar favorito?

-A Lanzada. Eu pescaba polbos alí.

-Lin que lle gusta xogar ao mus.

-Si. E ao subastado ou á brisca. Gústame o deporte. De todo tipo. Sigo regularmente o tenis. Podo cantar os 20 primeiros do mundo.

-Celta ou Dépor?

-Os dous, aínda que algo máis o Celta.

-Sabería facer unha tortilla?

-A mellor do mundo. A miña é exquisita. A clave da tortilla son os ovos. E bótolle un pouco de cebola, de allo e de leite. Tamén fago o polbo en caldeirada estilo Ons. E dos asados xa non lle digo nada. Gústame moito cociñar.

-De que se arrepinte?

-De poucas cousas.

-Dígame unha canción.

-Eu teño un disco gravado; unha canción que se chama Segue cara adiante. Pero a canción que poño sempre cando quero animarme é Sultans of Swing, de Dire Straits. Non me aburro nunca de escoitala.

-Que é o máis importante na vida?

-Ser feliz. Durmir tranquilo porque tes a conciencia tranquila.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
29 votos
Comentarios

Miguel Anxo Fernández Lores: «Eu son un tipo de aldea»