Isabel Blanco: «Gustaríame ter sido John Malkovich»

A actriz e produtora aparece vestida de branco, cuns ollos que abre moito e un sorriso tan poderoso como o que se ve na televisión


Non foi sinxelo pechar unha cita con Isabel Blanco (Berna, 1974), pero finalmente vémonos nunha cafetería da Coruña onde aparece vestida de branco, cuns ollos que abre moito e un sorriso tan poderoso como o que se ve na televisión. Vén falar do seu novo proxecto, un programa producido e presentado por ela sobre a emigración. Isabel non quere entrar pola parte frívola da entrevista. Semella que toma todo moi en serio.

-Que está a facer agora?

-Desaparecín do mapa dous anos porque montei unha produtora para contar historias de emigración. É un formato novo que fala das xentes que xa non son emigrantes, senón cidadáns do mundo, e que se vai emitir pronto na TVG co nome de Pasaporte Galego. Eu síntome moi preto de toda esa xente.

-Porque a súa tamén é unha historia de emigración.

-Meus pais emprenderon un camiño de Santiago, pero ao revés. Menos espiritual e máis económico, e trazaron desde aí o seu mapa do mundo. Meu pai contábame a diario a historia de Santa Comba e as súas xentes e, cando eu chegaba alí, coñecía a todo o mundo. Meu pai morreu moi novo, pero deixoume un gran legado. A emigración é un eixe central da miña vida. Marcoume para ben e para mal. Fíxenme produtora para destilar todo iso vivido.

-Tamén está na televisión portuguesa.

-Si, estou na RTP facendo Verão azul, que é un remake da serie española. Despois de ano e medio no programa Pasaporte Galego, case sen vida social, só traballando, colgo todo e soa o teléfono para ofrecerme este papel. Chego alí no coche de produción, probas de vestiario, moitas atencións... Tratáronme moi ben. Goceino moito.

-Mellor interpretando que producindo?

-As dúas cousas son igual de divertidas.

-Como era de pequena?

-Era moi boa. Algo travesa tamén, pero en Suíza non podes facer moitas travesuras; é un país cheo de normas. Lembro aquelas viaxes de miles de quilómetros metidos no coche. Acababas nunha aldea que era o mundo rural, e entendías a túa conexión telúrica con isto, alimentada todo o ano. Galicia era como a terra soñada. E sempre era unha dor cando che dicían: «Cando marchas?» Maldita frase!

-Deixemos a emigración e póñase imaxinativa. No reparto de que película de todas as que se rodaron na historia lle gustaría estar?

-Hum, en Blade Runner. Hai moitas fantasías na cabeza. Se fose home gustaríame ter sido John Malkovich. Gústanme todos os raros. Tamén Sean Penn. Ou Rutger Hauer.

-Que lle gusta facer cando non traballa?

-Gústame vivir. Facer o que sexa.

-Autodefínase en poucas palabras.

-Uf! A ver... Traballadora e extremadamente familiar. Desprezo o superfluo e tamén son fantasiosa... por exceso de realidade.

-Vívese mellor sendo guapo ou guapa?

-Non vivirei os anos suficientes para responder a esta pregunta. Pero diría que non me foi especialmente mellor pola miña aparencia física. Seguramente foi máis un hándicap ca outra cousa. Eu fíome pouco da beleza, pero fascínanme a intelixencia e a bondade. A beleza máis grande é ter moitísima alegría.

-Namórase moito?

-Digamos que, cando me namoro, fágoo incondicionalmente.

-Non ten fillos.

-Eu, se tivese que ter fillos, teríaos como a min se me educou: nun núcleo familiar. Non chegou o momento porque me chegaron moi pronto meus sobriños. Comecei a dedicarme a eles e convertéronse nun eixe central. O instinto materno activóuseme aos vinte e pico e aí está, flotando, ha, ha.

-Que tal na cociña? Gústalle?

-Fascíname. O cebiche de corvina e os baos [tipo de bolo de pan recheo, habitual da cociña chinesa] son os meus pratos do verán. Imposible non estar ao día das tendencias, tendo ases da cociña tan preto. A cociña de investigación paréceme o máis. -Prescindindo do que pensan, que candidato lle parece máis atractivo? Pedro Sánchez, Pablo Casado, Albert Rivera ou Pablo Iglesias?

-A política non me atrae.

-De que se arrepinte?

-Arrepíntome de non facer.

-Un lugar favorito.

-Schwellbrunn, a vila onde fixemos 1 franco, 14 pesetas.

-Como é un día perfecto?

-Pois un día coa miña familia, os meus ami­gos e que todo o mundo estea ben. Non podo ser feliz se os meus satélites non o son.

-Como se leva co móbil?

-Teño un flirteo incrible con el. Pero é que teño moitas cousas do traballo no móbil. Aínda así, intento que as dependencias non dominen a miña vida.

-Unha canción.

-I willl survive, de Gloria Gaynor.

-Que é o máis importante na vida?

-O dereito a vivila. E amar.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Isabel Blanco: «Gustaríame ter sido John Malkovich»