Nunca chegara a vivir en Lisboa, e levaba unha vida enteira cargando con aquela eiva.
Luísa chamou unha vez desde alí para dicirllo -os anos de separación curaran as mutuas xenreiras.
-«Ola, son eu -saudouno-, estou soa en Lisboa, porque non vés até aquí?». Enleouse coas desculpas: traballos pendentes, citas ineludibles, uns arranxos imprescindibles no auto... «Pois ti o perdes -despediuse ela-, a cidade está preciosa».
O ronsel desa chamada permaneceu vivo uns días no recordo, logo foise enchoupando de esquezo. Calculou que transcorreran un par de invernos até que un domingo volveu ver o nome escrito nun cartel turístico, na vidreira dunha axencia de viaxes, unha foto do Rossio coa lenda A Cidade Branca atravesando a praza.
Esa tarde, no buscador do ordenador, dedicouse a ollar imaxes. Diante dunha, un atardecer no Terreiro do Pazo, ao pé do Texo, lembrou ao mozo que fora había case trinta anos, sentado nos diques en compañía de Berta.
Desa estadía regresara afirmando que volvía de percorrer as rúas máis fermosas do mundo, asegurándolle aos que topaba que algunha delas había de ser o seu lugar de residencia nun futuro inmediato.
O devezo, porén, esmoreceu como a paixón que poñían en ser inmutables, e a pregunta: «Cando te vas a vivir a Lisboa?», foi desaparecendo dos interrogantes con que se interpelaban nas xuntanzas que convocaban para non perderse de vista.
Apagou o ordenador e non tardou en deixar de lado os días dos agoiros cos que edificaban as arquitecturas dos desexos. Uns meses despois recibiu unha chamada de Berta -a conta do tempo que no sabía dela formaba parte do esquezo no que nos vamos convertendo.
-«Ola -saudouno-, segues vivo...? Escoita, en breve vou a Lisboa e quería preguntarche se lembras o nome daquel sitio que tanto nos gustaba e onde pasamos tantas horas...». Non a deixou rematar, o brado que emitiu, unha lanza de lume recuperando os brillos da eternidade, baldeou a devastación que orixina a ferruxe: «O Chinés no Bairro Alto», bradou; e de inmediato arriou un alento de afogado emerxendo na superficie das urxencias: «Non sabes canto me gustaría acompañarte».
Antón Sobral Iglesias (Pontevedra, 62 anos) é artista.