«O corazón da Branca de Neve», de Francisco Castro
06 ago 2013 . Actualizado a las 07:00 h.-Leila, podes oírme?
Ninguén lle dixo que tiña que facelo así. Mais algo lle obrigaba dende dentro ao inspector Hermida a preguntar nun besbello. Porque Leila durmía. Ou tíñana aínda durmida.
A intérprete, unha guapa morena de ollos como améndoas e sorriso perenne, tocou suavemente a faciana da rapaza e repetiu o seu nome con dozura de nai ou amiga.
Leila abriu os ollos para atopar os da rapaza que dende a universidade mandaran para axudar ao inspector á hora de interrogala. Cada vez tiñan máis estes problemas. De súpeto tiñas que entenderte cun chinés. Ou cun do Senegal. E algo farfallaban na lingua daquí mais, na práctica, o único xeito fiable de poder falar con eles cun mínimo de garantías profesionais, era a través dun intérprete. E precisamente por este tipo de cousas, polas incomodidades que producía ter que meter a un terceiro polo medio, era polo que Losada recomendaba non ocuparse destas leas.
Pero o inspector Hermida quería ocuparse destas leas.
Ou quizais porque, no fondo, é un romántico que aínda cre que o mundo pode ser mellor se atacamos o mal de raíz para facelo desaparecer. Quizais porque, sabedor de que xa lle chega a xubilación e a saída definitiva das rúas, quere rematar cun gran éxito e estaba certo da súa intuición de que era alguén próximo á rapaza quen lle fixera aquilo.
Ou quizais porque, de vivir, a súa filla tería máis ou menos a idade desta rapaza de ollos asustados que fai por incorporarse, como se quixese escapar.
Como a súa filla escapou.
A intérprete explícalle quen son e, sobre todo, quen é el. Dille que é da policía e que está alí para axudala. Leila pecha os ollos novamente, con moita forza, e comeza a repetir a mesma frase unha e outra vez, movendo a cabeza dun lado para outro sen parar.
Despois dun intre, para. Mais segue cos ollos pechos.
-Di que por favor non a deporten. Que non a boten do país. Que ten que atopar a súa nena. Que cando a recupere que a metan no cárcere. Pero que antes non.
O inspector Hermida traga a carraxe. Ou o medo. Ou a tristura.
-Explíquelle que imos dar coa súa nena e, sobre todo, cos que lla roubaron -a intérprete, en baixiño, achégase a Leila e fala- dígalle que necesito que confíe en min, que preciso que me diga todo o que necesitemos saber para podela axudar. E sobre todo dígalle que ninguén vai expulsala do país. É unha menor e a lei protéxea nese sentido -Hermida achegou unha cadeira á beira da cama e sentou canda ela.
Si. De vivir, a súa filla sería máis ou menos do tempo desta...
-E dígalle sobre todo que ata que solucionemos todo isto habemos coidar dela.
Leila abriu á fin os ollos. Logo meteu a cabeza entre as mans e chorou. Con estrépito. Saloucou entolecida. Berrou tanto que as enfermeiras entraron correndo no cuarto ao tempo que abroncaban ao policía.
-Pero que foi o que lle fixo?
O inspector Hermida ergueuse, máis gobernado polo pánico diante do ataque da rapaza que polas preguntas das enfermeiras.
-Marche!, agora ten que marchar! -dixo unha delas, a que parecía ser a responsable.
O inspector Hermida entendeu que si. Que o mellor era marchar. E que se trabucara. Aquel animal ferido non estaba aínda para interrogatorios.
Xirou sobre o seu corpo disposto a marchar.
Mais cando iniciaba o movemento de fuga, sentiu que o collían da man.
Virouse.
Leila estaba incorporada. A piques de caer. Turrando del.
-Non. Ti quedar.
Os ollos eran de súplica e a voz de derrota.
O inspector sentou de novo e todos foron saíndo.
-Dime, filla. Quen cres que che fixo todo isto? Quen cres que che roubou a nena?