Non lles estrañe: é posible que neste instante, precisamente a esta hora, o profesor Claudio Magris, mentres unha parella de pombas da cor da canela busca o amparo dunha vidreira cercana, se encontre nun café de Trieste, famoso polo seu aceite e polo seu pan, relendo a Italo Svevo ou regresando ás páxinas de Cunqueiro.
E cabe supoñer que neste día, sen clases na universidade, mentres dialoga consigo mesmo en silencio, non estará ninguén con el; así que o escritor dará a impresión de encontrarse só, ao non haber ningunha outra persoa sentada á súa mesa. Pero esa impresión será por completo errónea, porque onde está Magris, o autor de El Danubio , en todo momento está Europa enteira: un continente feito non só de terra, senón ante todo de ideas, que o envolve sempre.
Probablemente el fará agora algunha anotación nun dos seus cadernos, con esa caligrafía súa, tan difícil de descifrar, que volve inconfundibles as cartas que lles envía non só aos seus propios amigos, senón tamén, con amabilidade infinita, aos amigos das persoas ás que máis quere. Talvez esas notas aludan ao sentido da reescritura, tantas veces destinada a dotar de unidade ao que en principio só foron fragmentos. Ou ao que viaxar ten de destino.
Pode que incluso ao pensamento de Karl Rhaner, á súa teoloxía e ao Camiño de Santiago. Ou ao que Goethe (autor de cabeceira, por certo, de Julián Barrio, o arcebispo de Compostela) lle deu á cultura de Occidente. Pero a nós gústanos pensar que prepara unha nova e secreta viaxe ás néboas de Mondoñedo.