El santiagués Adrián Noia y la estradense Sandra Ferreiro son veinteañeros con obras publicadas en la era de las pantallas
24 ene 2026 . Actualizado a las 05:00 h.Tiene cierta épica que un joven, criado en la era visual y de las pantallas, acabe siendo escritor, comunicándose en papel —un soporte demodé entre su generación— y tratando de llegar a un público lector que mengua año tras año. El santiagués Adrián Noia, de 24 años, y la estradense Sandra Ferreiro García, de 25, son un ejemplo de ello. «Somos coma un gueto», comenta entre risas el compostelano afincado en Trazo, quien explica que, precisamente, esa condición de escritores jóvenes les llevó a conocerse. Aunque ambos estudiaron en la Facultade de Filoloxía de la USC (ella se graduó en Lengua e Literatura Gallegas y él en Lengua y Literatura Españolas), les unieron el mundo editorial y las redes sociales: «Coñecín a Sandra cando sacou o libro Castelos de Cristal porque saíume en redes. Eu daquela xa tiña o contrato coa Editorial Galaxia e vin nela outra persoa perdida coma min, no sentido en que non hai moitas persoas da nosa idade que escriban e o fagan, ademais, en galego... movémonos nun contexto case de gueto. Empezamos a falar por Instagram, fun atrevido e asistín á presentación da súa obra. Máis tarde, coincidimos nunhas conferencias que houbo en Filoloxía e acabamos publicando os dous nunha antoloxía xuntos».
¿Y cómo estos dosmileros terminan en el mundo editorial? En ambos casos, escribían ya de adolescentes y empezaron a despuntar en certámenes literarios. «Eu escribía por hobby, pero houbo varios puntos de inflexión que me foron dicindo que me podía dedicar a isto. O primeiro foi gañar o certame A Pipa de Becerreá. Logo, o concurso Xuventude Crea, que supuxo o impulso máis importante porque recoñecía unha novela e xa non un relato. E, o último, foi o premio Selic 2025», relata Adrián, quien en noviembre lanzó su tercera novela, Pontealbar, inspirada en una leyenda de la aldea homónima tracesa.
Este joven, que siempre estuvo rodeado de libros y periódicos —nuevos y antiguos—, admite que es un «desafío neste mundo tan dixital e efémero, que consume contido tan rápido, pararse a ler ou escribir porque requiren certa pausa». Algo que, para él, es como un refugio, añade el santiagués, quien está haciendo actualmente Filoloxía Galega, acabando el máster de profesorado y opositando, tras haber trabajado como bibliotecario. Este verano aprovechó el tiempo libre para escribir una nueva obra que publicará el Consorcio de Santiago sobre el grupo de teatro de su instituto por su trigésimo aniversario (al que además perteneció), Vai no Dentista, del Xelmírez I. En este camino, agradece especialmente encontrarse con personas que «apostan pola xente nova», como el director de Galaxia (Marcos Calveiro): «Nótase que houbo un cambio e que busca atopar voces e talentos novos».
Una de ellas fue Sandra, que debutó en la literatura en el 2024. Para la estradense, «é unha honra estar nunha editorial onde publicaron escritores que admiro». Ella cuenta que en su instituto (el IES Manuel García Barros) tuvo profesores que alimentaron su pasión por la escritura y la animaron a presentarse a certámenes literarios. «E, ademais, tiven sorte porque a miña mellor amiga tamén escribe e fixemos piña nese sentido porque, na nosa xeración, somos os raros», subraya esta profesora de Gallego en Soutomaior.
Admite que la incertidumbre de si interesará a alguien lo que escribe le persigue, aunque ella encontró en la red un aliado para conectar con sus lectores y comparte en ella su proceso de escritura. Constata, como Adrián, que «é un pracer coñecer a outra persoa da miña quinta que está na mesma situación porque non é doado e, ás veces, sénteste un pouco só». Y considera que «deberiamos traballar un pouco máis en achegar a literatura á xente. Son consciente de que hai xente lectora e escritora, pero que te coñezan cando estás empezando é moi difícil, incluso entre as persoas que non len en galego».
Por otra parte, añade Sandra, hoy cuentan con plataformas que les permiten multiplicar su alcance, pero a la vez generan desconexión. En este sentido, están expuestos al opinionismo generalizado y hablan de sus libros tanto las personas que los han leído como las que no. En el caso de Adrián, él asume con humor que no todas las críticas son constructivas y que algunas caen por su propio peso, no obstante, «como escritor novel estou sempre disposto a escoitar e aprender», afirma.