Chove. A obviedade importa. Volve Santiago a ser o que era. Pedra mollada. Poalla. Froalla. Babuxa. Orballa. Escorregan as pingas pola fiestra amodiño á vez que na tele aínda falan da seca. Chove. A obviedade importa. Acabaron os problemas todos. Na casa, un ninguén quita o segundo xersei. Aliviado. Volve os ollos ao ceo encapotado e dá as grazas. Todo está arranxado. Este mes. Este mes si. Volve a luz á casa.
Este mes poderá durmir tranquilo. Este mes non haberá que amorear mantas. Poderá bañar aos cativos todas as noites. Sentará diante da tele. Por fin, sen luvas. Poderá quecer un vasiño de leite antes de ir para a cama. ¿Lavadoras? Poñeremos as que faga falta. E acenderemos un cachiño o radiador antes de que se ergan para ir á escola.
Que xa está todo amañado. Levou a auga todo o que nos preocupaba. Que xa non somos pobres. Que chove. Que si, que o dixo pola radio. Que por fin chegou a solución que barallaban. Que xa o tiñan todo previsto. Que agora van baixar os prezos. Que poderemos pagar as facturas atrasadas. Que a gran solución caeu, literalmente, do ceo. E que xa non pasa nada.
Pero que dis, como van baixar a parte fixa do recibo? Que non todo é culpa do Goberno nesta vida. Que se non podes pagar, abrígaste. Que só había que agardar a que viñera unha boa borrasca. Que podía ser peor. Mira a como a pagan en Italia. Que é cousa do petróleo. Que xa lle gustaría que como o ano pasado, baixara. Que non hai que facerlle. Que total, agora xa abarata. Que vai rematar a pobreza enerxética. Que xa marcha o trebón e acaba a treboada. A que nos (a)tormenta. A factura, desta, devolverémola pagada.