César Goldi: «Son unha persoa moi tímida»

O actor triunfa na produción «Luna, el misterio de Calenda», de Antena 3


santiago / la voz

Os que non o coñecían, estábanse a perder a un dos grandes actores do país. Pero o poder da televisión contribúe a solventar ese problema desde que dá vida ao sarxento Basilio Lorca na serie de Antena 3 Luna, el misterio de Calenda. César Goldi (Bóveda, Lugo, 1965) ten unha desas miradas que o mesmo vale hoxe para facer crible a un garda civil que onte divertiu a centos de fans dos Magical Brothers xunto con Luís Tosar, ao primeiro, e logo tamén con Piti Sanz.

A orixe de Goldi como alcume de César Martínez Pérez pérdese na súa infancia. «Goldi supoño que ten que ver con goldito, pero tampouco o podo asegurar. Púxomo un amigo cando era un neno e, como todo o mundo me chamaba así, adopteino como apelido artístico», conta.

Fillo dunha mestra e dun axente forestal, aínda que naceu en Bóveda, os seus pais, funcionarios, tiñan destino en Cataluña, e por iso pasou en Solsona a súa infancia e boa parte da adolescencia. Cando tiña dezaoito anos, a familia retornou a Galicia para quedar. «Viñemos para a rúa de Touro, en Santiago -explica-, pero eu despois movinme pola cidade. Vivín en Guadalupe e agora estou nas aforas, nos Tilos, que como todo o mundo sabe está no concello de Teo pero é como se viviras en Compostela».

Cando a Goldi se lle pide que escolla un rincón da capital de Galicia, tarda en decidirse. Son tantos... Ao final, quedamos na fonte de Santa Clara -por certo, habería que expedientar ao que lle colocou esa billa de cuarto de baño-, e por un motivo: «Sempre subía para casa ou baixaba pola rúa que está do outro lado, a fonte era como o Rubicón: comezaba Santiago, comezaba a aventura». E, ao revés, cando viña de Santiago, divisar a fonte quería dicir que rematara a leria e que tocaba recollerse no fogar «despois da dura batalla». A de Santa Clara é para César unha fonte que non só serve para beber, senón que lle transmite boas vibracións como espazo contemplativo. Ao seu carón leu e releu moitos libros, algo que se podía facer sen deixar de observar á gran cantidade de xente que transita por esta rúa. «Observar á xente, fumar... bueno -di- agora deixei de fumar, ¡Incluso tabaco!». [ri]

Di Goldi que sempre sentiu a chamada da interpretación, aínda que tampouco pensara en que acabaría dedicándose á farándula de xeito profesional. Segundo explica, xa no instituto, en Cataluña, gostaba de ir ver obras de teatro. De feito, algunhas das súas primeiras aparicións públicas foron nos Pastorets, a representación de Nadal típica daquelas terras. «Xa sendo máis grande sentía a chamada, pero non me atrevía. Eu, realmente, son unha persoa moi tímida». confesa. Pero non foi ata que xa cursaba bacharelato no Xelmírez de Santiago cando se decidiu a dar o paso. «E foi -relata- despois de ver unha obra de Roberto Vidal Bolaño que facía o grupo de teatro do instituto, que se chamaba Narcisus: Laudamuco, señor de ningures». Aquela escenografía, cun trono que era una taza de váter, unha obra nun centro educativo na que o rei abusaba dunha súbdita, foron dabondo para que César quedara atrapado por ese universo. Así que se anotou no grupo e comezou a traballar sobre textos ben interesantes. A estrea chegoulle con O Triciclo de Fernando Arrabal. Despois diso, unha cousa levou a outra...

O futuro

Falar de futuro cun actor non é doado. E César non ía ser a excepción. «Non son Harrison Ford, que pode escoller», di, mentres confesa que está receptivo a todo o que poida vir.

A chegada a unha serie de televisión como é Luna, el misterio de Calenda, supuxo un punto de inflexión. Non tanto no seu labor como actor, senón pola percepción dos espectadores. «Notas que a xente te coñece, aínda que o papel non sexa tan protagonista como en obras de teatro ou noutras series. O feito que de que sexan uns dous millóns as persoas que seguen os capítulos cada noite nótase, chámante, párante na rúa, pídenche algunha foto...».

O pai orgulloso de Max

Goldi atópase cómodo no papel de Basilio Lorca e traballando con Globomedia. Os capítulos que se están a emitir agora están todos gravados, e haberá que confiar en que haxa unha terceira tempada. Gústalle ver a serie como todo o mundo, cando a emiten, coa súa compañeira, no sofá. Claro que non sempre é posible, porque teñen un pequerrecho, Max, que reclama máis atención que o seu pai facendo de garda civil. Por certo, un pequeno Max que, practicamente, naceu predestinado a chamarse así: «Por moitas cousas -explica agora o Goldi pai-, por Max Estrella, por Mad Max...». Na casa fan chanzas co feito de que, ao ser fecundado in vitro, foi o máis resistente de tres embrións que lle implantaron á súa nai, e iso fai que o actor adapte unha frase cinematográfica da película de George Miller: «Tres entran [na peli son dous], un sae».

O seguinte proxecto de César Goldi é unha minixira con Chévere para facer unhas sete ultranoites dedicadas a Roberto Vidal Bolaño.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
1 votos

César Goldi: «Son unha persoa moi tímida»