Roberto Vilar rexeita que o dúo cómico se levara mal e móstrase satisfeito pola súa próxima paternidade
14 abr 2010 . Actualizado a las 02:00 h.O actor Roberto Vilar, que así dito non di moito pero que pronunciado Tonecho xa di máis, iniciou onte unha serie de encontros coa prensa de artistas organizado polo Grupo Araguaney, propietario, entre outras empresas da produtora CTV, e do Plató 1000, en Montouto, onde mantivemos este encontro. Nos estudos no que este home en pixama, nado na vila destinada a acoller a única central nuclear de Galicia, roda actualmente Land Rover . Nos mesmos onde quen máis fixo rir a Galicia nos últimos anos, ten «chorado moito».
Con bágoas, pois, comeza esta intrahistoria confesada, aquela que non sae na pantalla, deste home que, tal vez porque a memoria borra selectivamente, xa non recorda os recunchos que asolagou en bágoas, quedando demostrado que os cómicos, como os ricos, tamén choran. «Choraba porque non tiña cartos. Eu traballaba como un desghraciao. Ghastábaos mal ghastaos por Santiago de pelexo, fodéndolle os cartos a meu pai, que estaba no Ghran Sol traballando vinte horas cada día», recorda o entón cámara de televisión e axudante de realización. «Non era dura a vida, o que pasa que era eu un mangante, pero necesitaba tempo para comprender que era un privilexiado», aclara Roberto.
Eran os anos 90 e os pais do futuro Tonecho apoiaban a carreira como técnico do fillo mangante. Pero como lle pasou a outros actores, sen darse conta Roberto estaría cedo evolucionando no escenario, acabando «coa envexa que me daban os actores e presentadores». Antes, os seus proxenitores, apercibidos de que o pequeno Roberto «era listo pero vago» enclaustrárono no Seminario Menor de Mondoñedo. E si era moi listo, pois aprobou e cando o reitor lle preguntou se tiña vocación sacerdotal, dixo coa rotundidade de Tonecho : «Non».
Pero alí, confesa, aprendeu moito, aínda que non fixo teatro, porque o seu era o cine mudo, emocionándose con Luces de la ciudad de Chaplin. «Iso si que me marcou á hora futura de ser cómico e pintar a mona», recorda. Fai anos declaraba que se tivera un fillo poñeríalle as pelis de Chaplin «para ser máis feliz e mellor persoa». El foino e agora o é «unha barbaridade» pois xa acadou todo o que podía soñar.
Moitos dubidarán deste estado de felicidade a pesar da ruptura da súa parella artística con Víctor Fábregas, Tucho . Xuntáronse en Con perdón , un programa da TVG, e despedíronse case con perdón dunha audiencia que máis que querelos necesitábaos. «Era o que nos apetecía e actuamos de forma completamente honesta», aclara hoxe o cómico, que rexeita que se levaran mal como pensa algunha xente e pensa que «a Os Tonechos quédanlle cousas por facer». Unha cousa que si terá que facer proximamente Roberto, -que vive «en pecado», sen casar-, é montar as películas de Chaplin, porque xa se sente a risa da súa filla que florecerá en agosto, e non vai ser menos feliz e peor persoa que o seu pai. Terá, pois, que volver chorar pero en indescritible e máxica compaña.