A mestra

Mª Isabel Rodríguez García

RELATOS DE VERÁN

30 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Silencio, pero ela sentía un rebulir dentro do corpo. Paz, pero ela sentía desacougo. O edificio era formigón, non tiña alma, estaba mudo, só, ata parecía que as súas cores, máis vivas noutros tempos, tinguíranse de gris.

Non había barullo porque non había voces que falaran, nin choros, nin música…. Ó entrar na aula e vela baleira unha bágoa esvarou pola súa meixela. Quería berrar para sentirse viva e espertar dun pesadelo de tres meses atrás.

Nin rastro dos nenos e nenas. Uns libros desordenados no recuncho da biblioteca, as pezas dun quebracabezas a medio facer, a «cociña» con algún cacharro esquecido, os mandilóns colgados nas perchas…