Derradeiro conto

Bieito Rodríguez López

RELATOS DE VERÁN

20 ago 2021 . Actualizado a las 05:00 h.

Tres da tarde, ardoroso instante no que soan incómodas badaladas. 

—Vaia merda de día para escribir un conto! 

Ramón esperta sobre a mesa da cociña, latricando co sono. Voz profunda, regurxitante, exorcizando malos espíritos no seu cerebro, fuxindo duns soños estraños. 

As continuas badaladas tamén espertan a señora Lucía, durmindo placidamente na cadeira de rodas, coma un anxo sen ás. 

Os ollos de Ramón axexan o movemento da somnolenta dama, tal se adiviñaran o que viña a continuación. 

—Aínda non remataches, fillo? —tatexa, co esforzo das pálpebras—. Seica vas quedar sen que te escoiten esta noite.  

Ramón é contador de contos. Nas noites de estío, como esta, mozos  e mozas xúntanse na Casa da Dorinda, que agocha na adega viños de toda a Ribeira Sacra, licores da contorna e xamóns que ela mesma cura, ingredientes que acompañan moi ben cos contos do Ramón. 

Vai calor na tarde, e Ramón non está para historias. Sofre discorrendo un conto máis. 

A Dorinda anda na fonte, a procurar auga fresca e limpa, todo presta coa cálida ocasión. 

Nin sequera sente o ruído, só unha feble sensación de frío na caluga fai que xire a cabeza. 

Alí fica o Ramón, silandeiro, pensativo, malhumorado, agardando quenda tal vez, para coller tamén auga na fonte. 

—Xa remataches de escribir o conto, Ramonciño? —pregunta, afable, retranqueira, mentres soan as badaladas da igrexa, repenicando tristeiras—. 

A face do Ramón é silandeira, escura, pálida, semella lonxe de alí, apenas responde, olla cara a Dorinda e sinala ao sol, como se non soubera onde está. 

—Ben, non fai falla que mo digas, se queres coller auga, aí deixo toda a fonte para ti —Sen resposta—. Deica logo. —Xa non ten folgos—. Cóidate, meniño. 

A auga é fría, contrasta coa calor ardente da tarde, Dorinda baleira un pouco no rego que sae do manancial para alixeirar o peso. 

—Adeus, Ramón! 

Pero el xa non está alí. Soamente o caer da auga do manancial, o ruxe ruxe das árbores repenicando as follas das ramas, acompasando o vento e as badaladas que anunciaban a súa morte repentina aquela tarde.

Bieito Rodríguez López. 28 anos. Barcelona.