De seu encheron canto encoro de amor foron acumulando os tempos. Verteron as derradeiras perlas de verdadeiro ollar case a un tempo, dende a súa axeitada atmosfera de vida completa. Jesús de Josefa. Josefa en Jesús. Catorce horas separaron o seu pasamento. Tempo no que case estivo a se romper a maxia dunha mesma e repetida teima: “morreremos a un tempo”, dicían. Dous centos tres anos foron a sumar, incluso aproveitaron para ir engadindo unha morea deles no seu amarelado caderno de lembranzas, dende unha lonxeva perspectiva aló na mocidade deica a breve separación; quizais gozosa vida transformada en dous elos de acompasada unidade infinda. Non soubemos das corredoiras por onde discorreu o pensamento de Jesús, nesas afastadas e inexistentes horas, tan falto do imprescindíbel alento de Josefa. Porén na necrolóxica ían proclamados ambos os dous, dentro de preto recadro aínda fresco do prelo; para eterna acordanza de familia, coñecidos e casuais seareiros.
Eles para sempre gañaron aquela derradeira partida de brisca, sen ases, sen trunfos, sen naipes. Cun sorriso na faciana puxéronse en ruta cara a inmorredoiro futuro. Josefa ía uns pasos adiantada, leda, chea de esperanza, para abrir as fiestras da nova vivenda. Non sabemos se rengo no sentir, ou no lento camiñar, mais el ficou, breve tempo, a recoller a baralla daquelas cartas de amor da mocidade, dos moi pasadíos tempos no que puideron estar separados, ata engadir, nun harmónico xesto da man, nova cor no arco da vella. Naquela mañá de maio, sen ruído, dúas rosas abriron, para gozar do sol que ao fin conseguira rachar as nubes de primavera, tan recendentes entre as pingas esparexidas sobor dos pétalos: Josefa e Jesús.
Omnia vincit amor.
Fernando Vilaboa Bernárdez. Xardineiro. 61 anos. Vigo.